Uzun zamandır görüldü

Η αλήθεια να λέγετε. Έχω πολύ καιρό να τα πω, να τα βγάλω από μέσα μου (μόλις έφαγα - τουρλού). Σκέψεις, σκέψεις και ξανά σκέψεις. Πέρασα μια φρίκη με την ιδιωτικότητα, δηλαδή δεν ήθελα να φανερώνω πράγματα για μένα (όχι ότι την ξεπέρασα).

Και όχι μόνο αυτό...

Μετά το περσινό φιάσκο που είχα πάθει στο facebook με τον καλό μου φίλο ΒΑΓΓΕΛΑ (Βάγγουρα, αν το βλέπεις αυτό, να πάρεις το παιδί σου και να πας... ξέρεις εσύ) και με προτροπή φίλου, ξεκίνησα να χρησιμοποιώ κατά κόρον την ιδιωτική περιήγηση στους εκάστοτε περιηγητές (Chrome, Mozila, Explorer). Ευτυχώς όχι στον δικό μου. Εκεί βάζω κωδικό από την αρχή.

Τον καλό μου τον υπολογιστάκο. Τον αγαπώ. Μόχθησα για να τον αποκτήσω. Ξέρεις τι είναι να τα βγάζεις πέρα με 40 καθικάκια (και δεν εννοώ αυτά που χέζαμε μικροί); Μου άξιζε στην τελική...

Anywho!

 Απλά σήμερα ξαναείδα μετά από καιρό μια φίλη, την Χριστίνα (δεν δίνω περισσότερες λεπτομέρειες - το ψυχαναγκαστικό της προηγούμενης παραγράφου που λέγαμε) και μου λέει στο άσχετο τελείως ότι διάβαζε το blog μου. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι: "τι γλυκό! Με διάβαζε και η Χριστίνα". Τώρα έκανα την σκέψη: "πρέπει να είχε πολύ ελεύθερο χρόνο τον χειμώνα"... Και μου ήρθε η όρεξη κάπως να γράψω. Είναι κάποιοι εδώ που, έστω και αν κρατάμε - χωρίς ενδεχόμενο δόλο - κάποια απόσταση, θέλουν να μαθαίνουν κάααποια από τα νέα μου.

Προς αυτούς λοιπόν:

Πάρτε κανένα τηλέφωνο!Ή έστω μια αναπάντητη, αν τσιγκουνεύεστε! Στην τελική υπάρχει και το φουμπού! Δεν δαγκώνω!

Πολύ...

Επίσημα είμαι άνεργος - καθότι αναπληρωτής - από τον Ιούνιο. Η φάση έγινε τραγική με τις μειώσεις (που σκατά θα πάει αυτή η κατάσταση;). Θυμάμαι ειδικά το σκηνικό που έμαθα τι θα πάρω για τον μήνα Μάιο. Την ώρα που το είδα, θα έμπαινα στο ολοήμερο. Δεν σας το κρύβω, πραγματικά δεν είχα κουράγιο να χαμογελάσω στα παιδιά. Τους είπα μόνο: "ζωγραφίστε" και αυτό ήταν. Έβαλα και την  μουσική να παίζει (δεν θυμάμαι τι, μπορεί και Satie) και άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στον απέναντι τοίχο. Για να ηρεμήσω (ντεμέκ), έκανα Shopping Therapy στον Μασούτη. Ξόδεψα το υπέρογκο ποσό των 5€ για να πάρω... αφρόλουτρο. Καλά ακούσατε. Αφρόλουτρο! Δεν λέτε πάλι καλά; Αν ήμουν στην Θεσσαλονίκη, μάλλον θα σήκωνα την "Πρωτοπορία" στον αέρα... Αφρόλουτρο; Αφρόλουτρο! Τι πειράζει; Άσε που το άρωμα είναι γαμηστερό (όχι τόσο σε μένα τελικά).

Οι διακοπές για φέτος προέβλεπαν Αθήνα - είτε μέσα, είτε στα πέριξ. Καφέδες με φίλους, συγγενείς, γνωστούς, είχε απ' όλα το πρόγραμμα. Μέχρι και Χαλκίδα πήγα (ωραίο μέρος - και ακόμη πιο ωραία η παραλία, αν και μου είπαν ότι δεν ήταν και από τις "καλύτερες". Τελικά είμαι πολύ ολιγαρκής...)! Ήταν να πάω και σε άλλα μέρη, τύπου Κρήτη, Λουτράκι, ίσως να πήγαινα και Ιθάκη, αλλά όλα τα σχέδια ναυάγησαν. Είτε γιατί ο φίλος ή η φίλη δεν μπορούσαν να με φιλοξενήσουν, είτε διότι κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα να μην σηκώσουν τα κινητά τους. Έτσι, υποθέτω, η λίστα με αυτούς που θα δω του χρόνου θα έχει μειωθεί αρκετά, σωστά; Σωστά...

Αυτό δεν το καταλαβαίνω: βλέπεις ότι σε έπαιρνε κάποιος τηλέφωνο. Ποιος ο λόγος να μην απαντήσεις καν (και δεν εννοώ αμέσως); Άσε και το κατάλαβα μόλις τώρα...

Μου αρέσει η Αθήνα, όσο και να με βρίζουν μερικοί. Έχει τόσα πολλά να κάνεις, άλλα τόσα να δεις, να επισκεφθείς, να γευτείς (αν και σε αυτό, ακόμη ψάχνω για ωραίες γεύσεις στην Αθήνα) να μπλα, να μπλα, να μπλα! Να μην βάλουμε τα ψώνια. Την "Πολιτεία" την ψιλοξέσκισα. Ούτε που θυμάμαι τι αγορές έκανα (στο σύνολο). Δεν πρέπει να ήταν πάνω από ...ντα ευρώ. Όπως και να έχει, το ευχαριστήθηκα, δεν το μετάνιωσα καθόλου. 

Το άλλο με την Ακρόπολη; Πήγαμε ένα απόγευμα προς την νύχτα στον Βράχο... Η θέα ήταν απλά αποστομωτική... Από Μοναστηράκι και πάνω, όλα φαίνονταν μαγευτικά. Κρίμα που δεν μπόρεσα να ξαναπάω μια φορά πριν φύγω, έτσι για το γαμώτο!

Κάααπως έτσι...

Ζέστη; Ναι, είχε αρκετή. Όπως και να έχει, δεν συγκρίνεται με την ζέστη της Θεσσαλονίκης (υγρασία βλέπεις). Το αστείο είναι ότι πάντα εδώ έχουμε λιγότερους βαθμούς Κελσίου, και πάντα η ζέστη είναι πιο αφόρητη εδώ.Είπαμε, υγρασία...

Όταν βρισκόμουν εις τας Αθήνας, έμαθα ότι μια συγκεκριμένη περίοδο, ξεκίνησε πάλι η κατάθεση των δηλώσεων για αναπληρωτές. Φυσικά και έκανα.  Μόνο που αυτή την φορά δήλωσα εσκεμμένα Έβρο. Τι σκατά Εβροπαίος θα ήμουν αν δεν το δήλωνα; Έπαιξα λίγο και με το κεφάλι μου αυτή την φορά. Δεν ξέρω. Όταν θα έχω νεώτερα, θα... τα μάθετε με κάποιον τρόπο. Ευχηθείτε μου καλή τύχη (ομοίως εύχομαι και σ' εσάς)!!!

Πως είναι δυνατόν να ξέχασα να αναφέρω το κοσμοϊστορικό γεγονός για μένα: πήγα σε ένα αξιόλογο waterpark!!! 

Πωωωω... Τι να σας λέω!!!

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω!!!

Άκρατος ενθουσιασμός!!!

Τα έκανα πάνω μου... Αλλά δεν πειράζει!!! Ιιιι!!!

Σε κάτι τέτοιες φάσεις καταλαβαίνω και κατανοώ ότι είμαι ένα μικρό παιδί που περνάει στερητικό σύνδρομο αδρεναλίνης. Δεν μ' ένοιαξε καθόλου ο χρόνος αναμονής. Δεν μ' ένοιαξε καθόλου το πόσο κάτι μαλακισμένα μαζί με τις μανάδες τους (ωραίος γονιός - από μικρός τα μαθαίνει στην πουτσιά. Way to go, mom) μου κλέβανε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την σειρά, στην οποία περίμενα αρκετό χρόνο ώστε να ξεφλουδίζετε τώρα η πλάτη μου.

Νταξ, αυτό με πείραξε...

Δεν σταμάτησα καθόλου να ανεβοκατεβαίνω στις τσουλήθρες. Μ' έπιασε το αυτιστικό μου σε εκείνη την φάση. Για παραπάνω από μια ώρα, ανεβοκατέβαινα τις σκάλες για να πάω στις τσουλήθρες. Όλες τις πέρασα ένα χέρι. Και δυο μην σου πω. Και παραπάνω από 4 για την ακρίβεια. Σε κάποια φάση κάθομαι να σκεφτώ ότι ήρθα με παρέα εδώ πέρα, μα που είναι; Και πηγαίνω προς τις ξαπλώστρες στις οποίες είχαμε αράξει. Μόνο τότε κατάλαβα ότι διψούσα απίστευτα - για πείνα, όχι και τόσο. Το 500 έφυγε άκλαφτο, περιττό να το πω.

ΦΥΣΙΚΑ και δεν αρκέστηκα στη μια φορά μόνο... ;)

Υπήρξε και δεύτερη παρέα. Πιο θαρραλέα από την πρώτη και πιο πρόθυμη να δοκιμάσει τα όριά της. Τους διπλούς "λουκουμάδες" (ως είθισται να τους λέμε με τον Βάγγουρα) τους είχαμε ματώσει. Μιλάμε για γέλιο τώρα, όχι αστεία - και ξέρετε πως γελάω...

Το μεγάλο μου παράπονο παραμένει το ότι δεν πήγα στο Allou Fun Park. Έχει καταντήσει σαν αλησμόνητη γη. Εκεί να με δείτε. Αρρώστια πραγματική. Και το καλύτερο; Δεν αναγουλιάζω με τίποτα.

Μωρέ, λες να πάω για αστροναύτης; Συμφέρω...!!!

Και τώρα, πίσω στα πάτρια εδάφη. Ίδια πρόσωπα (αλλά αγαπημένα), ρουτίνα, βαρεμάρα. Πρέπει να βάλω την εφευρετικότητά μου μπρος και να βρω τι θα κάνω τόσο καιρό εδώ - πέρα από τα μονοήμερα ταξιδάκια σε θάλασσες...

Λίγο chill out, διότι χάλια τα νεύρα σας, χάλια...

Back to base Μέρος 2o

Μου φαίνεται θα καταλήξει σε τριλογία. Το τρίτο μέρος θα γραφτεί (μάλλον) με την ολοκληρωτική επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη.

Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι τα πάτρια εδάφη, είναι τα μητρικά. 

Τι θέλω να πω...

Όλοι λένε, είτε για διακοπές είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, θα πάω στο χωριό του πατέρα μου ή στο χωριό της μάνας μου. Έλα που το χωριό του πατέρα μου είναι η Πόλη. Λίγο δύσκολο να πας για Πάσχα εκεί βέβαια... Άσε που θα μας έβγαινε ο πάτος στο να πληρώνουμε ξενοδοχεία - διότι δεν υπάρχει ουδεμία περιουσία εκεί πέρα. Ούτε ένα ντιβάνι βρε αδερφέ, να το "φουσκώσω" λίγο και να λέω ότι έχω περιουσία (έχω και ντιβάνι, πάμε μια βόλτα;)! Την γλώσσα παραλίγο να είχα για κληρονομιά (τύπου δίγλωσσος), αλλά δεν έκατσε η φάση. Νταξ, αν έρχεσαι σε μια περίοδο που αν πεις ότι είσαι μετανάστης φρόντισε να κάνεις και την διαθήκη σου (1964), δεν σκέφτεσαι καν να μιλήσεις στην δεύτερη μητρική σου γλώσσα...

Τώρα τι σας λέω, κλάιν εντελώς. Χαζά παράπονα που υπάρχει και η περίπτωση να τα έχω πει και σε άλλο ποστ...

Κοίτα που φτάσαμε! Να λες στην μητέρα σου θέλω να βάλω πλυντήριο για να σε βοηθήσω και να σου πετάει την αποστομοτική ατάκα : Δεν πλένουν σήμερα. Τι φάση; της λέω. "Σήμερα είναι ημέρα πένθους"...

Argh!!!

Δηλαδή, τι φάση;;; Τσουρέκια και αυγά μπορούμε να κάνουμε, ενώ πλυντήριο όχι; Το αστείο είναι ότι την πέτυχα την ώρα που έπλενε πρασινάδα για την μαγειρίτσα. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, ΕΚΑΝΕ ΔΟΥΛΕΙΑ! Άντε βγάλε άκρη...

Στα καπάκια, έρχεται και το δεύτερο σοκ της ημέρας(actually, του δίλεπτου). Θέλω να επιβεβαιώσω το γεγονός ότι θα κοπούν για την μαγειρίτσα. Βλέπω την πρασινάδα, δεν βλέπω τα εντεράκια όμως.

- Αύριο θα τα πλύνει τα έντερα ο μπαμπάς;

- Δεν θα πλύνει έντερα (τεμπέλης, σκέφτομαι).

- Τότε τι θα γίνει;
- Θα την κάνουμε διαφορετική. Με μανιτάρια!

Για come again;;;

Ωραία τα μανιτάρια, δεν λέω. Πολύ λίγους ανθρώπους γνώρισα που να μην τρώνε μανιτάρια, τύπου vegan (ανάθεμά σε κυρία "τύπου"). Πράγματι, πρέπει να γίνει αφιέρωμα σε ανθρώπους που δεν τρώνε μανιτάρια.

Το έχεσα, ξέφυγα από το θέμα...

Και γαμώ τα μανιτάρια. Στις πίτσες, στις σάλτσες για μακαρονάδα, σχεδόν παντού! Αλλά να αντικαταστήσει ΤΕΛΕΙΩΣ την μαγειρίτσα;;; Αυτή την στιγμή περιμένουν όλοι όσοι νηστεύουν (ας αφήσουμε τις αηδίες για "ψυχική ανάταση" και λοιπές μπουρδολογίες [*] ): να λιώσουν τα άντερά τους στην μαγειρίτσα. Να αφήσουν να ρέει άφθονο το σκορδοστούμπι και το μπούκοβο στα μπολάκια, μέχρι να αποκτήσουν αιμορροΐδες. Τώρα... Να σκάσω και να την φάω. Θα πρέπει να επαναλαμβάνω την ατάκα του Joey: Κρεμμύδι; Good! Φρέσκο κρεμμύδι; Good! Μαϊντανός; Good! Άνιθος; Good! Μανιτάρια; Good!

B R E A K I N G   N E W S ! ! !

Συνταρακτικά νέα! Ούτε αρνί θα σουβλίσουμε... Μπιφτεκάκια, σουβλάκια και άγιος ο θεός! Πωωω!!! Μούρλια θα είναι εφέτο η Κυριακή του Πάσχα! Τώρα που το σκέφτομαι, ψιλοχέστηκα και για το αρνί. Μια χαρά είναι το κρεατικό. Ούτως ή άλλως, δεν έκοβα φλέβα για το αρνί γενικά. Οπότε κλάιν μάιν. Τζάμπα γκρινιάζω...

[*] Τι ήθελα να πω, να συμπληρώσω δηλαδή...

Το μόνο καλό που μου είχε κάνει η νηστεία (ναι, έκανα παλιότερα για 24 συναπτά έτη περίπου) είναι η εγκράτεια. Ναι, το ξέρω ότι σας φαίνεται γελοίο και ό,τι στο καλό άλλο σας έρχεται στο μυαλό. Δεν πρόκειται επίσης να κάτσω να αναλύσω την άποψή μου περί θεότητας κλπ. Στην τελική, όλοι έχουμε από μια κωλότρυπα και δεν κόπτομαι για να μάθω την ΔΙΚΙΑ σου (παρόλα αυτά, θέλω να αφήσεις κανένα σχόλιο - sincearelly yours). No offense, δεν πιέζω κανέναν να κάνει πράγματα που δεν θέλει. Ούτε καν να διαβάσει το αποτυχημένο μου blog, που από τα λίγα καλά που έχει είναι η απουσία ορθογραφικών λαθών. Ευχαριστώ τα ελάχιστα άτομα που δείχνουν την υποστήριξή τους! Ειδικά το μαλακισμένο το domar.ru που έχει ξεκωλοθεί να διαβάζει τις αναρτήσεις μου...

Anyβέι, μέσω της πολυετούς νηστείας έμαθα να είμαι πιο εγκρατής. Ασχέτως αν έχω να πατήσω από το προηγούμενο Πάσχα. Και αυτό μην φανταστείς, ίσα - ίσα να πάρω το Άγιο Φως από τον αναπτήρα του πάτερ και μετά να τσιτωθώ στο φαΐ. Φέτο, θέλω να κάνω υπέρβαση: να κάτσω 20 λεπτά παραπάνω... Για ποιο λόγο; Δεν ξέρω. Νομίζω με πιάνει ο αυτισμός μου.

 Και λίγο γέλωτας για κλείσιμο...!

Άουτς!

Ιδού από που προέρχονται τα πασχαλινά αυγά...

Όταν τα βρεις, πιάστα.

Φάτε Μάτια Αρακά

Δύσκολες ώρες. Ειδικά όταν βλέπεις στην τηλεόραση ταινία με τις δίδυμες Όλσεν. Χαριτωμένο το ταινιάκι, δεν λέω - να πω την αμαρτία μου το έχω δει παλιότερα ολόκληρο - , αλλά ως εκεί. 

Μια μικρή λεπτομέρεια...

...την οποία την παρατήρησα τώρα που ξαναπαρακολουθώ την ταινία. Το όνομα της ανάδοχης οικογένειας, η οποία θα έπαιρνε ένα από τα δυο πουτανάκια in progress: Μπάτκις. Ακούς το "αλητάκι" να λέει ότι δεν θέλει να πάει σε αυτή την οικογένεια διότι έχουν τέτοιο επίθετο και μπλαμπλαμπλα. Αναρωτιέμαι και εγώ μα τι έχει το επίθετο; Μετά έκανα αλλαγή του ονόματος...

Πικάντικο...

Πρωινά καψίδια - μεσημεριανά τέλος πάντων. Είναι μέχρι να πάρω την απόφαση να ξεκουνηθώ και να πάω να ψωνίσω κάτι να μαγειρέψω. Έχω βαρεθεί να το κάνω. Ειλικρινά. Όσο προσμένω κάτι, τόσο φουντώνω και χαόνομαι γενικότερα (15 μέρες περίπου για διακοπές). Είναι και ο απόλυτος ψυχαναγκασμός που ακούει στο όνομα Ομοιοπαθητική. Δεν μ' ένοιαξε που έκοψα την κοκα-κόλα. Ίσα - ίσα μου έκανε και καλό. Μόλις θυμήθηκα ότι είχα φτάσει σε σημείο να μην περνάει μέρα χωρίς να πιω. Κορυφαίο σκηνικό ήταν όταν αντί για χυμό, ήπια Κ.Κ. και η μητέρα κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό (αλήθεια, γιατί το είχα κάνει, ακόμη δεν μπορώ να το καταλάβω. Θα το βάλω στον φάκελο "εφηβική βλακεία").

Σκοτίστηκα για το ότι πρέπει να κόψω τον καφέ, μέντα, δυόσμο, ευκάλυπτο, χαμομήλι, καμφορά και κάθε λογής βλακεία που θα σκεφτόταν ένας ... δεν μου έρχεται τώρα κάτι καλό. Αυτό που με ενόχλησε αφάνταστα - και συνεχίζει να μου την δίνει είναι η κανέλα. 

Κανέλα...

Γραμμούλα κανείς;

Κκκκανννέλα...

Παραλύω...

Κααανέεελααα...!!!

Χάνω το φως μου, πατερούλη...

Με τόση κανέλα, θα μπορούσα να παλαβώσω.

Και να ξεράσω.

Γιατί... ΓΙΑΤΙ καλοί μου άνθρωποι την κανέλα;;; Τι σας έφταιξε;; Το έχεσα βασικά με την κανέλα... Δεν είμαι και τόοοσο άρρωστος, απλά είναι συγκεκριμένα γλυκά που τα θέλω με κανέλα. Τώρα που το σκέφτομαι, έχουν βγάλει υποκατάστατο για κάθε βλογιοκομένο πράγμα, για την βρωμιάρα την κανέλα τι περιμένουν;;; Να ένα F.A.Q. για τους Γερμανούς επιστήμονες - είναι λίγο πειραγμένοι εδώ που τα λέμε...

Το πήρα απόφαση : θα μαγειρέψω αρακά.