Back to base Μέρος 2o

Μου φαίνεται θα καταλήξει σε τριλογία. Το τρίτο μέρος θα γραφτεί (μάλλον) με την ολοκληρωτική επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη.

Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι τα πάτρια εδάφη, είναι τα μητρικά. 

Τι θέλω να πω...

Όλοι λένε, είτε για διακοπές είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, θα πάω στο χωριό του πατέρα μου ή στο χωριό της μάνας μου. Έλα που το χωριό του πατέρα μου είναι η Πόλη. Λίγο δύσκολο να πας για Πάσχα εκεί βέβαια... Άσε που θα μας έβγαινε ο πάτος στο να πληρώνουμε ξενοδοχεία - διότι δεν υπάρχει ουδεμία περιουσία εκεί πέρα. Ούτε ένα ντιβάνι βρε αδερφέ, να το "φουσκώσω" λίγο και να λέω ότι έχω περιουσία (έχω και ντιβάνι, πάμε μια βόλτα;)! Την γλώσσα παραλίγο να είχα για κληρονομιά (τύπου δίγλωσσος), αλλά δεν έκατσε η φάση. Νταξ, αν έρχεσαι σε μια περίοδο που αν πεις ότι είσαι μετανάστης φρόντισε να κάνεις και την διαθήκη σου (1964), δεν σκέφτεσαι καν να μιλήσεις στην δεύτερη μητρική σου γλώσσα...

Τώρα τι σας λέω, κλάιν εντελώς. Χαζά παράπονα που υπάρχει και η περίπτωση να τα έχω πει και σε άλλο ποστ...

Κοίτα που φτάσαμε! Να λες στην μητέρα σου θέλω να βάλω πλυντήριο για να σε βοηθήσω και να σου πετάει την αποστομοτική ατάκα : Δεν πλένουν σήμερα. Τι φάση; της λέω. "Σήμερα είναι ημέρα πένθους"...

Argh!!!

Δηλαδή, τι φάση;;; Τσουρέκια και αυγά μπορούμε να κάνουμε, ενώ πλυντήριο όχι; Το αστείο είναι ότι την πέτυχα την ώρα που έπλενε πρασινάδα για την μαγειρίτσα. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, ΕΚΑΝΕ ΔΟΥΛΕΙΑ! Άντε βγάλε άκρη...

Στα καπάκια, έρχεται και το δεύτερο σοκ της ημέρας(actually, του δίλεπτου). Θέλω να επιβεβαιώσω το γεγονός ότι θα κοπούν για την μαγειρίτσα. Βλέπω την πρασινάδα, δεν βλέπω τα εντεράκια όμως.

- Αύριο θα τα πλύνει τα έντερα ο μπαμπάς;

- Δεν θα πλύνει έντερα (τεμπέλης, σκέφτομαι).

- Τότε τι θα γίνει;
- Θα την κάνουμε διαφορετική. Με μανιτάρια!

Για come again;;;

Ωραία τα μανιτάρια, δεν λέω. Πολύ λίγους ανθρώπους γνώρισα που να μην τρώνε μανιτάρια, τύπου vegan (ανάθεμά σε κυρία "τύπου"). Πράγματι, πρέπει να γίνει αφιέρωμα σε ανθρώπους που δεν τρώνε μανιτάρια.

Το έχεσα, ξέφυγα από το θέμα...

Και γαμώ τα μανιτάρια. Στις πίτσες, στις σάλτσες για μακαρονάδα, σχεδόν παντού! Αλλά να αντικαταστήσει ΤΕΛΕΙΩΣ την μαγειρίτσα;;; Αυτή την στιγμή περιμένουν όλοι όσοι νηστεύουν (ας αφήσουμε τις αηδίες για "ψυχική ανάταση" και λοιπές μπουρδολογίες [*] ): να λιώσουν τα άντερά τους στην μαγειρίτσα. Να αφήσουν να ρέει άφθονο το σκορδοστούμπι και το μπούκοβο στα μπολάκια, μέχρι να αποκτήσουν αιμορροΐδες. Τώρα... Να σκάσω και να την φάω. Θα πρέπει να επαναλαμβάνω την ατάκα του Joey: Κρεμμύδι; Good! Φρέσκο κρεμμύδι; Good! Μαϊντανός; Good! Άνιθος; Good! Μανιτάρια; Good!

B R E A K I N G   N E W S ! ! !

Συνταρακτικά νέα! Ούτε αρνί θα σουβλίσουμε... Μπιφτεκάκια, σουβλάκια και άγιος ο θεός! Πωωω!!! Μούρλια θα είναι εφέτο η Κυριακή του Πάσχα! Τώρα που το σκέφτομαι, ψιλοχέστηκα και για το αρνί. Μια χαρά είναι το κρεατικό. Ούτως ή άλλως, δεν έκοβα φλέβα για το αρνί γενικά. Οπότε κλάιν μάιν. Τζάμπα γκρινιάζω...

[*] Τι ήθελα να πω, να συμπληρώσω δηλαδή...

Το μόνο καλό που μου είχε κάνει η νηστεία (ναι, έκανα παλιότερα για 24 συναπτά έτη περίπου) είναι η εγκράτεια. Ναι, το ξέρω ότι σας φαίνεται γελοίο και ό,τι στο καλό άλλο σας έρχεται στο μυαλό. Δεν πρόκειται επίσης να κάτσω να αναλύσω την άποψή μου περί θεότητας κλπ. Στην τελική, όλοι έχουμε από μια κωλότρυπα και δεν κόπτομαι για να μάθω την ΔΙΚΙΑ σου (παρόλα αυτά, θέλω να αφήσεις κανένα σχόλιο - sincearelly yours). No offense, δεν πιέζω κανέναν να κάνει πράγματα που δεν θέλει. Ούτε καν να διαβάσει το αποτυχημένο μου blog, που από τα λίγα καλά που έχει είναι η απουσία ορθογραφικών λαθών. Ευχαριστώ τα ελάχιστα άτομα που δείχνουν την υποστήριξή τους! Ειδικά το μαλακισμένο το domar.ru που έχει ξεκωλοθεί να διαβάζει τις αναρτήσεις μου...

Anyβέι, μέσω της πολυετούς νηστείας έμαθα να είμαι πιο εγκρατής. Ασχέτως αν έχω να πατήσω από το προηγούμενο Πάσχα. Και αυτό μην φανταστείς, ίσα - ίσα να πάρω το Άγιο Φως από τον αναπτήρα του πάτερ και μετά να τσιτωθώ στο φαΐ. Φέτο, θέλω να κάνω υπέρβαση: να κάτσω 20 λεπτά παραπάνω... Για ποιο λόγο; Δεν ξέρω. Νομίζω με πιάνει ο αυτισμός μου.

 Και λίγο γέλωτας για κλείσιμο...!

Άουτς!

Ιδού από που προέρχονται τα πασχαλινά αυγά...

Όταν τα βρεις, πιάστα.

Γιωργάκη, την έβαψες...

...και δεν εννοώ τον γνωστό και μη εξαιρετέο ΓΑΠ, αλλά το παιδάκι που με κόλλησε συνάχι. Αν το έχεις πάνω από το κεφάλι σου και κάνει το φυσερό την ώρα που προσπαθείς να τον βοηθήσεις να κάνει το σπίτι της μουσικής, αυτά παθαίνεις. Και άλλα χειρότερα. Ρε φούστη μου, δεν θα ηρεμήσω ποτέ; Σχεδόν ανά δυο εβδομάδες, έχω και συνάχι. Χτες είχε πλάκα... Σχεδόν ένιωθα τον σιαλογόνο μου αδένα στον ουρανίσκο - και δεν ήταν κάτι καλό. Δεν μπορούσα να πω την βλακεία που λένε οι ψευτογευσιγνώστες : "Χμ! Ακουμπάει την σκληρή υπερώα μου και με κάνει να αναπηδώ από χαρά!", διότι χτες ήταν από αυτές τις νύχτες που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα και κοιμόμουν αναγκαστικά με ανοιχτό στόμα. Αν μ' έβλεπε κάποιος, θα νόμιζε ότι είτε έπαθα εγκεφαλικό είτε είμαι πτώμα (όχι από την κούραση). 

Αρκετά με τις μύξες μου και τα συναφή.

Αδιαφορώ πλήρως αν με θεωρείτε αναξιόπιστο ως προς το κάθε πότε αναρτώ καμιά χαζομάρα. Δεν την παλεύω. Ειλικρινά. Όταν νιώθω έτοιμος...

...πράγμα που μου θυμίζει την ατάκα που λέγανε κάποιοι στο λύκειο, όταν τους λέγαμε να πάνε σε μπουρδέλο(διότι η αγαμία είχε φτάσει σε ανατριχιαστικά όρια): "Θα πάω όταν νιώθω έτοιμος, ντάξει;".

...όποτε έχει λεφτά δηλαδή.

Καλά κάνουν και τους βρίζουν τους δημόσιους υπαλλήλους. Ρε πάνε καλά οι άνθρωποι; Να μην τους πεις ότι θα φύγεις 2(!!!) λεπτά νωρίτερα (και, πρόσεξε! Υπάρχει περίπτωση να γίνει, όχι ότι θα γίνει ντε και καλά) και ξαφνικά τον βλέπεις φάντης - μπαστούνι μπροστά σου.

Ας τα πάρω από την αρχή.

Μου λέει μια δασκάλα χτες ότι θα έρθει νωρίτερα. Της είπα όλα ΟΚ. Είχα 3η ώρα με το τμήμα της. Πετάγεται και η άλλη δασκάλα (που πηγαίνω στην 4η ώρα στο τμήμα της) : "Α! Ωραία! Θα έρθεις νωρίτερα!". Γλυκόξινη η αντίδρασή μου στην ΚΑΦΡΙΛΑ της. Χαμογελάκι και άντε μου στο διάολο. Έρχεται πιο νωρίς απ' ό,τι υπολόγιζα η δασκάλα και αποφάσισα να κατέβω στο γραφείο των δασκάλων. Με χώνει ο διευθυντής (μέχρι να τελειώσει η χρονιά, εγκώμιο θα του πλέξω - ειρωνικά το λέω) να εκτυπώσω τις καταστάσεις βαθμολογιών. Εκεί που της φωτοτυπώ, πετάγεται η δασκάλα που θα πήγαινα στην 4η ώρα. Κυρία. Αργό βήμα. "Ήρθα νωρίτερα". Τι νωρίτερα μωρή; Νέφτι στον πάτο σου σε βάλανε!;; Τις άλλες φορές, 5λέπτα αργούσα και δεν έλεγε τίποτα. Τώρα τι την έπιασε;;; Είχε σοβαρή δουλειά: να ξύσει το σαπιομούνι της (είπα να μην βρίσω, αλλά τελικά δεν αντιστάθηκα)!

ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΕ! ΦΤΑΝΕΙΙΙ!!!

Λες και κάνετε λειτούργημα. Στα διάλα...

Εκεί που γούσταρα ήταν όταν μου την είπε ο Μίστερ Δ.για το ότι δεν έβγαλα φωτοτυπία τις καταστάσεις των παιδιών. "Μα είπατε να περιορίσουμε τον αριθμό των φωτοτυπιών!". Την έφαγε την ψιλοήττα του ο γεροτσιφούτης...

Μπλιαχ

Από που να ξεκινήσω: το ότι ΠΑΛΙ έσταζε το ταβάνι της κουζίνας; Το ότι ο καιρός αν ήταν άνθρωπος, θα ήταν με βαριάς μορφής σχιζοφρένεια; Το ότι "παραβιάζω" αυτά που είπα χτες σχετικά με το πότε θα ποστάρω...; Γάμησέ τα...

Πρέπει να το πάρω απόφαση. ΔΕΝ πρόκειται να χιονίσει εδώ πέρα. Εγγυημένα πράγματα. Το είδα σήμερα και με τα μάτια μου. Με τα μάτια της καρδιάς πότε θα το δω (μου βρωμάει έντεχνο και άρλεκιν μαζί); Ας τα πάρουμε από την αρχή, διότι έγιναν διάφορα που αξίζουν να αναφερθούν.

Βροχή. Ξυπνάω με βροχή. Σε κανονικές συνθήκες, όπως έχω πει, θα ξετρελαινόμουν. Όταν ξεκίνησε να στάζει η οροφή της κουζίνας από πριν τα Χριστούγεννα, όσο είμαι εδώ, δεν μπορώ να κοιμηθώ άνετα. Τέλος πάντων, όλα πήγαιναν σύμφωνα με το πρόγραμμα καταστροφής του κεντρικού νευρικού μου συστήματος. Η βροχή λυσσομανούσε, το ταβάνι έκανε τα δικά του. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο ιδιοκτήτης με έγραψε στα paparex του. Πριν τις γιορτές, συμφωνήσαμε να ανέβει κάποια στιγμή και να το φτιάξει - μιας και έχει τα κλειδιά (του έδωσα, βέβαια, την άδεια - για το τυπικό του θέματος καθαρά). Εδώ έχω να πω ότι φταίω και εγώ λιγάκι. Με το που ήρθα, αντί να τον πιάσω και να του πω τι απέγινε τελικά με την οροφή, το αμέλησα (μπράβο μου). Του το είπα ότι στάζει και άρχισε να μου λέει διάφορες παπαρίτσες τύπου "τα εργαλεία τα έχω πάνω στην αποθήκη", "δεν έκανε καλό καιρό αυτές τις μέρες"... ΑΡΧΙΔΙΑ! Μια χαρά καιρό έκανε. Ενίοτε έβλεπα και τι καιρό έκανε στο Διδυμότειχο. Πραγματικά, σπάζομαι με αυτούς που με περνάνε με παιδάκι. Μωρέ μαλάκα, κοντεύω μια ηλικία. Έχω περάσει τόσα! Λες να μην μπορώ να καταλάβω πότε μου λες ψέμματα και πότε όχι; Σιχτίρ...

Συνεχίζω.

Εκεί που μιλούσαμε, γυρνάει και μου λέει "τώρα ειδικά που χιονίζει δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα". Σκέφτομαι αυτά που λέει... Τι λέει ρε μαλάκα; Θα με τρελάνει; Αφού ΒΡΕΧΕΙ, για αυτό τον λόγο ήρθα στο σπίτι του να μιλήσουμε, για την κωλοσκεπή που στάζει.

Κι όμως, κανένας δεν με προετοίμασε για αυτό...

Ενώ έβρεχε, ξαφνικά το τοπίο άσπρισε. Από μουντό καφέ, έγινε γιορτινό άσπρο (τα Χριστούγεννα άργησαν ένα μήνα). Σε δέκα λεπτά μέσα! Η υπόθεση όλων είναι η απολύτως φυσιολογική και κατανοητή: αν βρέχει, δεν μπορεί να το στρώσει. Λάθος, φίλοι μου. Σε λιγότερο από είκοσι λεπτά ήταν ΟΛΑ άσπρα. 

Έχετε δει - ή μάλλον έχετε ακούσει - όταν χιονίζει να πέφτουν αστραπές; Έγινε και αυτό. Δεν πάμε καλά. Πράγμα που αποδείχτηκε στην συνέχεια, διότι σε μισή ώρα εμφανίστηκε ο Ηλίας. ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ! Τάμα κοντεύουμε να κάνουμε για να πέσει χιόνι λίγο παραπάνω, με την φρούδα ελπίδα να αποκλειστούμε (και να χάσουμε μάθημα) και τώρα βγαίνει ήλιος. ΗΛΙΟΣ! ΗΛΙΟΣ!!!  Θα τρελαθώ! Από το πολύ ξενέρωμα, βαρέθηκα να κάνω το σπίτι (της κοντής ψωλής της φταίνε οι τρίχες). Δικαιολογίες ψάχνω και εγώ τώρα, μην το συζητάς...

Διάλειμμα και ύπνο.

All Claps Rage!!!

Είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που έχω πάρει τόσο ψύχραιμα μια σκατένια κατάσταση. Αλλά πραγματικά δεν πάει άλλο. Όσο δεν έχω σφουγγαρίσει στην ζωή μου, το έκανα σε ένα απόγευμα. Και απ' ό,τι φαίνεται, θα το κάνω συνέχεια μέχρι να σταματήσει η βροχή. 

Ποτέ δεν περίμενα να σταματήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η βροχή. Την λατρεύω την βροχή, ειδικά όταν είναι στα πλαίσια φθινόπωρου - χειμώνα(αν και προτιμώ περισσότερο το φθινόπωρο για βροχή). Εκεί μπορώ να κάθομαι με τις ώρες κάτω από τα σκεπάσματα. Με την διαφορά ότι δεν με χαλάει να είμαι έξω και να περπατάω με τις ώρες(με τον κατάλληλο "εξοπλισμό" πάντα). Όταν σκάνε διάφορα περίεργα λόγω βροχής, ειδικότερα όταν αυτά τα περίεργα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα. 

Δεν θα ξεχάσω την φορά που είχε πλημμυρίσει το δωμάτιό μου στο πατρικό. Δεν είχε κλείσει 5 μήνες που βρισκόταν το πιάνο μέσα. Και νάαα να ρέει το νερό μέσα στο δωμάτιο. Και νάαα να ουρλιάζω από τα νεύρα μου. Να λέω συνέχεια τον λόγο που δεν πρέπει να φτάσει με ΤΙΠΟΤΑ το νερό να ακουμπήσει το πιάνο(ξύλο και νερό, φούσκωμα φαρίνα απ). 3000 τότε! Από την λύσσα μου να σώσω ό,τι πολύτιμο είχα τότε, άρχισα να βγάζω τα ρούχα μου, με σκοπό να εμποδίσω την πορεία του νερού. Τέλος καλό, όλα καλά. Για τότε. Τώρα τι γίνεται...

Το ωραίο εμφανίστηκε πριν ένα τέταρτο. Είχα ένα συγκεκριμένο σημείο απ' όπου έτρεχε το νερό. Τώρα έχω δυο. Είναι η στιγμή που δεν δέχεσαι το "να τα εκατοστήσεις" ως ευχή. Και στο Διδυμότειχο, ακόμη σφουγγαρίζουν...

Το μόνο που μου δίνει κουράγιο είναι αυτό:

- ΠΟΣΕΣ;;;;;;;;

-2 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!

ΠΕ-ΝΤΑ-Η-ΜΕ-ΡΗ! ΠΕ-ΝΤΑ-Η-ΜΕ-ΡΗ!

Διδυμότειχο Opera

Σήμερα η μέρα ήταν των πολλαπλών shock. Το πρώτο ήταν με τον διευθυντή του ενός σχολείου (φαινόταν τι κουμάσι ήταν από την αρχή. Ομοφοβικός και εκκολαπτόμενο φασιστόμουτρο - δολοφονικός συνδυασμός) και το δεύτερο ήταν όταν έβαλα να ακούσω ραδιόφωνο στο κινητό, φεύγοντας από το σχολείο. Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Βαθιά ανάσα και φύγαμε!

Προς θεού, όχι με αυτό το μαρκούτσι!

Ο διευθυντής, λοιπόοον! Ο καλός μας ο κύριος Σ. (ας κρατήσουμε και κάποια πράγματα από κοντά - απευθύνομαι στους περίεργους). Ένας άνθρωπος μεγαλωμένος και γαλουχημένος με την ιδέα ότι "το παιδί θα διορθωθεί αν του βάλεις να γράψει το όνομά του 200 φορές, και δη σε ένα παιδί που ανήκει σε μειονότητα (το συγκεκριμένο αμφιβάλλω αν ξέρει να το γράφει). "Τα μουσουλμανάκια", όπως τα αναφέρουν χαρακτηριστικά οι δάσκαλοι. Πλέον, το λένε και τα παιδιά του σχολείου (άκου εκεί "μουσουλμανάκια". Λες και αναφέρονται σε καμιά ταβέρνα στο λιμάνι). Υπάρχει άνθρωπος που το πιστεύει αυτό; Ειλικρινά απαντήστε μου. Ακόμη και εγώ που ήμουν από τους ήσυχους της τάξης (όσο και αν σας φαίνεται απίστευτο, ισχύει. Οι γονείς μου με παρατούσαν σε ένα σημείο και δεν το κουνούσα, αν δεν έρθει να με πάρει κάποιος), όταν μου βάλανε αυτού του είδους την τιμωρία (ο Θεός να την κάνει) το βρήκα πάρα πολύ αστείο - καταρχήν - και επίσης δεν νομίζω ότι "έβαλα μυαλό". Επειδή αυτός μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πλήρη απουσία παιδαγωγικής κατάρτισης, τι χρωστάνε τα καημένα να γίνουν σαν τα μούτρα του; Άσχετο, αλλά τα ίδια σκ*#ά είναι και η γυναίκα του. Κρυόκωλη και τσαούσα. Τι στο διάολο; Συνεννοημένοι είναι; Αλλά τι λέω; Είναι ανδρόγυνο. Αν δεν ταίριαζαν, δεν θα συμπεθέριαζαν.  

Επειδή είναι Ο διευθυντής, αυτό σημαίνει ότι είναι και Ο αστειάτορας του Διδυμότειχου (έκλασε ο Σερβετάς και βγήκε αυτός). Θα αναρωτιέστε γιατί τον λέω ομοφοβικό. Θα μάθετε μόλις τώρα...

Διάβαζε διάφορα άρθρα στο ίντερνετ και ένα από αυτά ήταν για το "Go Greek for a week". Το ξέρετε όλοι, οπότε δεν θα μπω καν στον κόπο να το αναλύσω. Και επειδή τον έπιασε αίσθημα εθνικής (ψωρο) υπερηφάνιας, άρχιζε να βρίζει τους Άγγλους. Πάνω εκεί, του ήρθε το κα - τα - πλη - κτι - κό "ανέκδοτο" (ακολουθεί πρελούδιο):

-  Άντε μωρέ με τους βρωμοάγγλους, που θα μας την πούνε, τις παλιοπουστάρες. Το ξέρεις ότι όλοι οι βουλευτές είναι αδερφές;

Αφού βέβαια έπαθε αυτό το παραλήρημα, το είπε:

- Ξέρεις πως βγάζουν οι Άγγλοι το προφυλακτικό; Ε; Ξέρεις;

Η απάντηση ήταν πολύ προβλεπόμενη...

- Κλάνοντας!!!

Ακολούθησε γέλιο από αυτόν, πνιχτά από τους "άντρες" της παρέας. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να περιμένει την συνέχεια...!!!

(Δασκάλα Αγγλικών) - Και τι σημασία έχει αυτό; Μια χαρά την διοικούν πάντως!

Αυτό πόνεσε...

Μετά το βούλωσε και άλλαξε στα καπάκια θέμα. Κλασικός χέστης επαρχιώτης, τι να πω.

Γάμησέ τον προς το παρόν. Απ' ό,τι φαίνεται θα ακούσω πολλά από αυτόν. Οψώμεθα και θα τα μάθετε.

Το άλλο θέμα που λέτε (σοκαριστικό για τα δεδομένα της επαρχίας) ήταν το ραδιόφωνο. Τα πράγματα δείχνουν ότι το Διδυμότειχο κατατάσσεται στον προσωπικό μου κατάλογο των "παρασιτουπόλεων". Μια με το κινητό (αν έχεις Κοσμοτέ, στο άσχετο μπορεί να έχεις και Avira - Τουρκική εταιρία) και μια σήμερα με το ραδιόφωνο. Δεν έπιανε φυσικά τους σταθμούς που είχα αποθηκευμένους από Θεσσαλονίκη και έτσι αναγκάστηκα να κάνω αναζήτηση καινούργιων σταθμών. Τι περίμενα και εγώ ο δύσμοιρος; Ένα σταθμό με ροκ - έστω έναν σταθμό που να παίζει τα εμπορικά (ξένα εμπορικά, τα εμπορικά ελληνικά είναι για τον φέτσουλο). Αφού έγινε η καθιερωμένη αναζήτηση, πέφτω πάνω σε ένα σταθμό από την Βουλγαρία!!! Περιττό να σας πω ότι γούσταρα, διότι... Δεν έχει αλλά και διότι. ΑΠΛΑ ΓΟΥΣΤΑΡΑ! Ο αμέσως επόμενος σταθμός, έπαιζε κλασσική μουσική. Και έπεσα πάνω την ώρα που είχε όπερα. Διδώ και Αινείας παρακαλώ! Καλή εκτέλεση (του 1951, στην Ζυρίχη. Η Διδώ ήταν Ελληνίδα, το όνομα του Αινεία δεν μπορώ καν να το προφέρω), αν και παραέγινε το κακό με το πόσο αργά τα έπαιρνε όλα ο μαέστρος. Τον εσιχάθηκα. Αλλά αυτό που σιχάθηκα περισσότερο είναι τον εκφωνητή. Ποιος έγραψε την όπερα αυτή; Ξέρετε;; Πολύ λάθος!!! Τα δεδομένα λένε ότι λέγετε Χένρι Περσέλ... Περσέλ!!! Περσέλ!!! Το προσπερνάω διότι δεν νιώθω καλά, ανακαλώντας το...

Σ' αυτό το σημείο θέλω την βοήθειά σας. Ο σταθμός είναι ο 88,1. Το έψαξα στο ίντερνετ και δεν βρήκα τίποτα. Βοήθεια! Οποιαδήποτε πληροφορία θα αμειφθεί  (ψάριιι)!!!

Να δείτε το Fab5 στον ΑΝΤ1. Γελάω πάρα πολύ. Σαμαρά ζούμε για να σε ακούμε - και Ψινάκη. 

Νύχτες. Ευχαριστώ που με διαβάζετε! :)

Αρκετά για σήμερα.

Υ.Γ. Ρε παιδιά να ρωτήσω: ποιος με διαβάζει και μένει στην Ρωσία; Όπως και να έχει, спасибо !!!

Δεν την παλεύω κάστανο

Κάνω μια μικρή "ιεροτελεστία", δικιάς μου εφεύρεσης, που έχει τις ρίζες της από παλιά, όταν ακόμη ήμουν φοιτητής στην Θεσσαλονίκη: βράζω αργά το νερό και στην συνέχεια βάζω και το φακελάκι τσάι. Πράσινο τσάι με λεμόνι. Δεν είναι τα φανταστικά βοτάνια που είχα τότε, αλλά τι να κάνεις; Εκεί που βρίσκομαι, δεν λες που μπορώ και κρατάω λίγα πράγματα από το παρελθόν;

Γουλιά και ξεκινάω...

Συνέχεια έρχεται μια φράση που είχα διατυπώσει ο ίδιος για τον εαυτό μου: είναι ευλογία και κατάρα να έχεις μεγάλη μνήμη. Ευλογία διότι μαθαίνεις πολλά πράγματα και δεν πρόκειται να τα ξεχάσεις. Άσε που αυτό το σημείο της "σοφιστείας" έχει και την πλάκα του. Θυμάσαι πράγματα που οι υπόλοιποι δύσκολα θυμούνται - για την ακρίβεια το ξεχνάνε. Σε αυτό πολλοί φίλοι μου μπορούν να με επιβεβαιώσουν. Όταν συμβαίνει αυτό, συνήθως οι συζητήσεις καταλήγουν σε ατελείωτες ώρες γέλιου και αναμνήσεων - το ένα φέρνει το άλλο κλπ.

Έρχεται και το, ας πούμε, δυσάρεστο: να μην ξεχνάς. Ακούγεται λίγο οξύμωρο, το καταλαβαίνω. Εννοώ να μην ξεχνάς τις δυσάρεστες καταστάσεις, αυτές που σε έκαναν να πονέσεις, να κλάψεις (όχι πάντα) - είτε από τα νεύρα είτε από στεναχώρια και κυρίως, τους ανθρώπους που σου το προκάλεσαν αυτό. Σε αυτό θα προσθέσω και τους ανθρώπους που πίστευες ότι πραγματικά άξιζαν ένα κομμάτι από την ζωή σου. Θα καταλάβετε τι εννοώ αν πω το εξής: τους ανθρώπους που το έπαιζαν "φίλοι". Είναι σαν αρρώστια στην ζωή καθενός. Γελάς μαζί τους άπειρες ώρες, περνάς μαζί τους άλλες τόσες και στο τέλος τα πράγματα, ως είθισται, λόγω του ότι έχουν την τάση να αλλάζουν, αλλάζουν και οι ίδιοι. Όχι βέβαια προς το καλό το προσωπικό του καθενός, προς το δικό τους (φυσικά). Ποιος έχει τα κότσια να πει κάτι τέτοιο εξ αρχής, ότι δεν σε βλέπει σαν πραγματικό φίλο; Ακόμη και εγώ καμιά φορά κωλώνω - μόλο που δεν έχω κάνει τέτοιες ψευτοφιλίες (αν θεωρεί κανείς ότι έχω κάνει κάτι τέτοιο, ας το πει). Το χειρότερο είναι ότι το μαθαίνεις ΠΑΝΤΑ μετά, αφού γ*#θεί η κατάσταση μεταξύ σας και καταλαβαίνεις συμπεριφορές. Θεωρώ ότι καταλαβαίνετε τι λέω. Πιστεύω ότι το έχετε ζήσει πολλοί. Εγώ το έχω ζήσει πρόσφατα - το ζω ακόμη. Και απ' ό,τι φαίνεται, δεν θα σταματήσουμε να το ζούμε...

Συγγνώμη για το πρήξιμο. Έγιναν κάποια πράγματα πρόσφατα και απλά θέλω να τα πω. Δεν είναι κάτι, θέλω να πιστεύω. Εύχομαι να τελειώσουν όλα σύντομα. Αλλά τι λέω; Τα "αποτυπώματα" θα είναι πάντα εκεί. Γ*#ώ την καλή μου μνήμη...

Ευτυχώς γίνανε κάποια πράγματα σήμερα και γέλασα. Σε σημείο δακρύων (το Ραπανάκι το γνωρίζει πολύ καλά αυτό). Άκουγα ατάκες από συναδέλφους, όχι τόσο που είπαν αυτοί, ατάκες που είπαν και μαθητές τους. Αφορούσαν τοπικές διαλέκτους και η σύγχυση που δημιουργείται σε κάποιον που δεν την ξέρει.  Θα αναρτηθούν οσονούπω στο ιστολόγιο Ελ ατακαδόρ. Αναμείνατε...

Ακόμη μια γουλίτσα και συνεχίζω...

Είναι περασμένες 00:00. Θεωρητικά θα έπρεπε να κοιμάμαι. Η τηλεόραση υπνωτίζει. Άρα, κοιμάμαι ήδη δύο ώρες. Ο πραγματικός ύπνος, όμως, έρχεται με την συγκεκριμένη εκπομπή: τους Ρ.Α. (μην κάνετε πως δεν καταλάβατε, ξέρετε ποιους εννοώ). Αυτό που παθαίνω με δαύτηνε, το έχω πάθει και με την "Λάμψη" (όχι του Cubric, του Foskolou): την σιχαίνεσαι, αλλά αν κάνεις το λάθος και περάσεις από εκεί, την πάτησες. Θέλεις όπως και δήποτε να δεις τι θα γίνει παρακάτω, αλλιώς θα σκάσεις. Κακά τα ψέμματα, κάποια πράγματα που κάνουν είναι πετυχημένα, ας πούμε τώρα δείχνει τον Σταρόβα (μου την ψιλοσπάει για μια δήλωση που είχε κάνει, αλλά το ξεπερνάω σιγά - σιγά) και πετούσε κάτι πετυχημένα - για την ακρίβεια τραγουδούσε. Ωδή για την "πολιτιστική και γλωσσική διαμάχη" μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Γέλασα λίγο (ναι, το έπαθα και αυτό), αλλά μετά σαν να μην το είδα. 

Κοινώς, αυτή η εκπομπή μου θυμίζει το μεσημεριανό φαγητό που έφαγες την προηγούμενη εβδομάδα:  σαν να μην πέρασε ποτέ.

Αν και έχω πάρει φόρα για να πω κι άλλα, θα κάνω κράτη για αύριο. Τα λέμε.

Το O.S.T. της ημέρας:

Thanx Τέο! ;)

Δεν τρέχει κάστανο

Σημαντικές αλλαγές από σήμερα, φίλοι μου! Έχω λάπιτοπι, πράγμα που σημαίνει ότι έχω γλιτώσει το βασικό έξοδο του ίντερνετ - όχι τελείως, βέβαια. Θα πληρώνω το μερίδιό μου στον ιδιοκτήτη, μιας και αυτός έχει το μόνδεμ. 24mbps και οι γραμμές είναι τέσσερις (από πέντε). Δεν με χάλασε καθόλου! Ας είναι καλά η καλή μου η αδερφή και οι καλοί μου οι γονείς που μου το φέρανε εδώ στα "απομακρυσμένα". 

Καρδούλες!!! <3

Ευτυχώς που έμεινε η μητέρα και σήμερα. Μαγειρέψαμε, ψωνίσαμε, ξανά ψωνίσαμε, γενικά κάναμε πολλά ψώνια σήμερα. Τι λαχανικά θες, τι κρεατικά θες (εντάξει, λίγο τσιτσί που και που χρειάζεται). Ενθουσιάστηκε την προηγούμενη φορά με τα κρεμμύδια. Ήταν, λέει, πολύ ζουμερά. Έχω ακούσει για πορτοκάλια, για μανταρίνια, εσπεριδοειδή γενικότερα, αλλά για κρεμμύδια πρώτη φορά το ακούω. Όπως και να έχει, σήκωσε το μανάβικο από κρομμύδια. 

Κόντευα να ξεχάσω πως είναι να μαγειρεύει κάποιος άλλος για σένα. Θα μου πεις, δεν είμαι και πολύ καιρό εδώ πάνω μόνος. Σχεδόν ανά δυο εβδομάδες έρχεται και κάποιος (οι γονείς μου στην προκειμένη περίπτωση - άντε, σγα σγα να έρχεται και κανένας από εσάς... Ναι! Εσένα λέω που διαβάζεις τις γραμμές αυτές). Αλλά, σαν το φαγητό από τα χέρια άλλου, και δη έμπειρου στην μαγειρική, είναι άλλη φάση.

Σήμερα έκανα μια δραματική διαπίστωση. Για όσους δεν ξέρετε (βασικά, κανένας σας δεν το ξέρει), ο μετρητής του ρεύματος (a.k.a. "χελώνα", πλέον γνωστό και ως "αντίστροφη μέτρηση θανάτου τσέπης") είναι μέσα στο σπίτι. Καλή φάση, διότι βλέπεις ανά πάσα στιγμή τι καταναλώνεις. Εκεί που μαγειρεύαμε (δηλαδή, μαγείρευε), έριχνα και κανένα βλέφαρο στο διάολο αυτό. Εκείνο το δισκάκι (πως σκατά λέγεται δεν ξέρω), ενώ όταν ανάβεις απλά γυρίζει και το βλέπεις να κινείται αργά και σταθερά, όταν ανάβεις τον φούρνο ή το μάτι (ή το θερμοσίφωνα μια άλλη φορά που το έβλεπα) απλά χάνει την μπάλα. Σήμερα, εν ολίγης, καταναλώσαμε 5 κιλοβατώρες! Τώρα πως μεταφράζεται σε τιμή δεν ξέρω, αλλά μου φάνηκε πολύ. Αν ξέρει κάποιος, ας βοηθήσει. Βαριέμαι να κάνω αναζήτηση στο ίντερνετ για το πόσο αντιστοιχούν κλπ κλπ...

Κάτι νούμερα που έχει...

Έχω τόσα αποθέματα τροφής, που υπάρχει περίπτωση να μου φτάσουν και μέχρι τον Ιανουάριο. Για να δείτε πόσο σας σκέφτομαι (αναφέρομαι στα πρεζόνια της καφεΐνης), έχω και καφέ ελληνικό και φραπέ (ντεκαφεϊνέ). Κανονίστε, διότι δεν μπορώ να τα πιω όλα αυτά μόνος μου! Επίσης, έχω μπόοολικη φέτα. Ατελείωτη, πραγματικά. Σε αυτό δεν θέλω βοήθεια. Είναι δικιά μου!

Έπος αθλιότητας η φωτογραφία...

Αυτιά για σήμερα. Αύριο πάλι. Πάω να ζήσω στιγμές οικογενειακής θαλπωρής. Ύπνου δηλαδή...

Υ.Γ. : Αμερικλάνε, αν με ακούς (βλέπεις, τέλος πάντων), έχω να σου πω το εξής: φέτες υπάρχουν πολλές. Σαν την φέτα Σουφλίου ΚΑΜΙΑ! Επίσης, μάθε μου να κάνω απεύθυνση. Πως περιμένω αυτή την μέρα...