Back to base Μέρος 2o

Μου φαίνεται θα καταλήξει σε τριλογία. Το τρίτο μέρος θα γραφτεί (μάλλον) με την ολοκληρωτική επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη.

Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι τα πάτρια εδάφη, είναι τα μητρικά. 

Τι θέλω να πω...

Όλοι λένε, είτε για διακοπές είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, θα πάω στο χωριό του πατέρα μου ή στο χωριό της μάνας μου. Έλα που το χωριό του πατέρα μου είναι η Πόλη. Λίγο δύσκολο να πας για Πάσχα εκεί βέβαια... Άσε που θα μας έβγαινε ο πάτος στο να πληρώνουμε ξενοδοχεία - διότι δεν υπάρχει ουδεμία περιουσία εκεί πέρα. Ούτε ένα ντιβάνι βρε αδερφέ, να το "φουσκώσω" λίγο και να λέω ότι έχω περιουσία (έχω και ντιβάνι, πάμε μια βόλτα;)! Την γλώσσα παραλίγο να είχα για κληρονομιά (τύπου δίγλωσσος), αλλά δεν έκατσε η φάση. Νταξ, αν έρχεσαι σε μια περίοδο που αν πεις ότι είσαι μετανάστης φρόντισε να κάνεις και την διαθήκη σου (1964), δεν σκέφτεσαι καν να μιλήσεις στην δεύτερη μητρική σου γλώσσα...

Τώρα τι σας λέω, κλάιν εντελώς. Χαζά παράπονα που υπάρχει και η περίπτωση να τα έχω πει και σε άλλο ποστ...

Κοίτα που φτάσαμε! Να λες στην μητέρα σου θέλω να βάλω πλυντήριο για να σε βοηθήσω και να σου πετάει την αποστομοτική ατάκα : Δεν πλένουν σήμερα. Τι φάση; της λέω. "Σήμερα είναι ημέρα πένθους"...

Argh!!!

Δηλαδή, τι φάση;;; Τσουρέκια και αυγά μπορούμε να κάνουμε, ενώ πλυντήριο όχι; Το αστείο είναι ότι την πέτυχα την ώρα που έπλενε πρασινάδα για την μαγειρίτσα. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, ΕΚΑΝΕ ΔΟΥΛΕΙΑ! Άντε βγάλε άκρη...

Στα καπάκια, έρχεται και το δεύτερο σοκ της ημέρας(actually, του δίλεπτου). Θέλω να επιβεβαιώσω το γεγονός ότι θα κοπούν για την μαγειρίτσα. Βλέπω την πρασινάδα, δεν βλέπω τα εντεράκια όμως.

- Αύριο θα τα πλύνει τα έντερα ο μπαμπάς;

- Δεν θα πλύνει έντερα (τεμπέλης, σκέφτομαι).

- Τότε τι θα γίνει;
- Θα την κάνουμε διαφορετική. Με μανιτάρια!

Για come again;;;

Ωραία τα μανιτάρια, δεν λέω. Πολύ λίγους ανθρώπους γνώρισα που να μην τρώνε μανιτάρια, τύπου vegan (ανάθεμά σε κυρία "τύπου"). Πράγματι, πρέπει να γίνει αφιέρωμα σε ανθρώπους που δεν τρώνε μανιτάρια.

Το έχεσα, ξέφυγα από το θέμα...

Και γαμώ τα μανιτάρια. Στις πίτσες, στις σάλτσες για μακαρονάδα, σχεδόν παντού! Αλλά να αντικαταστήσει ΤΕΛΕΙΩΣ την μαγειρίτσα;;; Αυτή την στιγμή περιμένουν όλοι όσοι νηστεύουν (ας αφήσουμε τις αηδίες για "ψυχική ανάταση" και λοιπές μπουρδολογίες [*] ): να λιώσουν τα άντερά τους στην μαγειρίτσα. Να αφήσουν να ρέει άφθονο το σκορδοστούμπι και το μπούκοβο στα μπολάκια, μέχρι να αποκτήσουν αιμορροΐδες. Τώρα... Να σκάσω και να την φάω. Θα πρέπει να επαναλαμβάνω την ατάκα του Joey: Κρεμμύδι; Good! Φρέσκο κρεμμύδι; Good! Μαϊντανός; Good! Άνιθος; Good! Μανιτάρια; Good!

B R E A K I N G   N E W S ! ! !

Συνταρακτικά νέα! Ούτε αρνί θα σουβλίσουμε... Μπιφτεκάκια, σουβλάκια και άγιος ο θεός! Πωωω!!! Μούρλια θα είναι εφέτο η Κυριακή του Πάσχα! Τώρα που το σκέφτομαι, ψιλοχέστηκα και για το αρνί. Μια χαρά είναι το κρεατικό. Ούτως ή άλλως, δεν έκοβα φλέβα για το αρνί γενικά. Οπότε κλάιν μάιν. Τζάμπα γκρινιάζω...

[*] Τι ήθελα να πω, να συμπληρώσω δηλαδή...

Το μόνο καλό που μου είχε κάνει η νηστεία (ναι, έκανα παλιότερα για 24 συναπτά έτη περίπου) είναι η εγκράτεια. Ναι, το ξέρω ότι σας φαίνεται γελοίο και ό,τι στο καλό άλλο σας έρχεται στο μυαλό. Δεν πρόκειται επίσης να κάτσω να αναλύσω την άποψή μου περί θεότητας κλπ. Στην τελική, όλοι έχουμε από μια κωλότρυπα και δεν κόπτομαι για να μάθω την ΔΙΚΙΑ σου (παρόλα αυτά, θέλω να αφήσεις κανένα σχόλιο - sincearelly yours). No offense, δεν πιέζω κανέναν να κάνει πράγματα που δεν θέλει. Ούτε καν να διαβάσει το αποτυχημένο μου blog, που από τα λίγα καλά που έχει είναι η απουσία ορθογραφικών λαθών. Ευχαριστώ τα ελάχιστα άτομα που δείχνουν την υποστήριξή τους! Ειδικά το μαλακισμένο το domar.ru που έχει ξεκωλοθεί να διαβάζει τις αναρτήσεις μου...

Anyβέι, μέσω της πολυετούς νηστείας έμαθα να είμαι πιο εγκρατής. Ασχέτως αν έχω να πατήσω από το προηγούμενο Πάσχα. Και αυτό μην φανταστείς, ίσα - ίσα να πάρω το Άγιο Φως από τον αναπτήρα του πάτερ και μετά να τσιτωθώ στο φαΐ. Φέτο, θέλω να κάνω υπέρβαση: να κάτσω 20 λεπτά παραπάνω... Για ποιο λόγο; Δεν ξέρω. Νομίζω με πιάνει ο αυτισμός μου.

 Και λίγο γέλωτας για κλείσιμο...!

Άουτς!

Ιδού από που προέρχονται τα πασχαλινά αυγά...

Όταν τα βρεις, πιάστα.

Comme au tini

Χτες (δηλαδή 17 Νοεμβρίου) έγιναν αξιοσημείωτα γεγονότα. Μην φανταστείτε. Θυμάστε τον Σταύρο, την μοναδική μου αγάπη; Έκανε το τελειότερο "χτύπημα": κατά την διάρκεια της σχολικής γιορτής και λίγο πριν πουν τα παιδιά το πάλαι ποτέ "ένα το χελιδόνι", σηκώνεται ωραία και όμορφα, στέκεται μπροστά από το μικρόφωνο και λέει με στόμφο και καμάρι:

- Εγώ! Εσύ! Αυτός! Εμείς! Εσείς! Αυτοί!

Κοινώς, έλεγε τις προσωπικές αντωνυμίες.

Κρατήθηκα με νύχια και με δόντια να μην γελάσω (τουλάχιστον δυνατά), αλλά αυτό που έκαναν οι περισσότεροι ήταν να χειροκροτήσουν. Εννοείτε πως το έκανα και εγώ! Αλλιώς τι σκατά fan του Σταύρου θα ήμουν;;;

Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και ντροπή.

Ξέρω πως νιώθετε όλοι για αυτές τις γιορτές. Αναγκαίο κακό. Και να θες δεν μπορείς να το αποφύγεις. Πόσο μάλλον αν είσαι δάσκαλος. Λες και καταλαβαίνουν τα μούλικα τι λένε. Ψωμί - παιδεία - ελευθερία. ΟΚ, καταλαβαίνω ότι είναι δουλειά των δασκάλων να τα ενημερώσουν. Ποιοι το κάνουν; Κανένας. Μόνο εγώ πήγα να το κάνω, με πρόφαση να εξηγήσω τι στο περίπου λέει το "χελιδόνι". Αλλά ποσώς σκοτίστηκαν. Το μόνο που θέλουν είναι να τελειώσει η κωλογιορτή για να φάνε καμιά μπουγάτσα (πλάκα στην πλάκα, δυο μπουγατσατζίδικα έχω δίπλα μου και δεν έχω φάει σε κανένα. Την έχω δει Μίστερ υγιεινή διατροφή - αν εξαιρέσεις την φέτα που την έχω ξεφτιλίσει).

Προ λίγου, είδα ένα στάτους status στο facebook που έλεγε: "Ψωμί δεν έχουμε, παιδεία δεν έχουμε, ελευθερία δεν έχουμε". Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εν μέρει συμφωνώ. Δεν συμφωνώ απόλυτα. Ψωμί δεν έχουμε, αυτό είναι το γεγονός. Δουλειές δεν υπάρχουν, και αν υπάρχουν, δεν υπάρχουν χρήματα. Ούτε παιδεία δεν έχουμε. Να φανταστείτε (θα το ξέρουν όσοι είναι δάσκαλοι) έχει γεμίσει ο τόπος φωτοτυπίες. Φωτοτυπίες για την ιστορία, φωτοτυπίες για τα μαθηματικά, για την γλώσσα και πάει λέγοντας. Ομοίως με τα χρήματα, δεν υπάρχουν βιβλία. Σε αρκετές περιπτώσεις, έχουν έρθει τα βιβλία της μουσικής. Μόνο. Καλή χρυσή η μουσική, αλλά μόνο τα βιβλία της μουσικής;;; Την παλεύουμε; Τι λέω, δεν την παλεύουμε... Όσο για την ελευθερία, στο χέρι μας είναι να την κερδίσουμε.

Σαν πολύ δεν το σοβάρεψα;;; Για να αλλάξουμε πορεία!!!

Ή σελίδα, όπως θέτε.

Ο ιδιοκτήτης μου ξέρασε (χμ, καλός τίτλος για βιβλίο). Ναι, αλήθεια λέω. Εκεί που έκανα την βραδινή μου περιποίηση (τα δόντια μου έπλενα), ξαφνικά ακούω από τον φωταγωγό ένα "χουααααααρλχχχχχχ" και μετά ένα συνεχόμενο φτύσιμο. Στο τέλος, τράβηξε το καζανάκι. Μην φάει και καμιά παντόφλα από την γυναίκα του (την οποία, παρεπιπτόντως, ακόμη δεν έχω μάθει το όνομα της, συνέχεια το ξεχνάω). Το όνομα του ιδιοκτήτη (δηλαδή του άντρα της) το θυμάμαι, θέλοντας και μη. Είναι η εικόνα του αντίστοιχου αγίου στην κουζίνα.

Τώρα που είπα εικονίσματα, το σπίτι είναι σχεδόν γεμάτο από αυτά. Ένα γύψινο, τύπου εικόνισμα, πάνω από το προσκεφάλι μου και άλλα δυο στην κουζίνα. Α! Ξέχασα και στο χωλ έχει κανά δυο. Ή ένα, δεν θυμάμαι. Βαριέμαι να πάω να κοιτάξω. Είναι άγιο αυτό το σπίτι. Έχει την χάρη του Κυρίου. Έχω κάνει πολλές μικρές προτάσεις. Αυτή η δουλειά με καταστρέφει σιγά σιγά.

Ελπίζω να εξελιχθώ στο τρίτο. Μετράει.

Ήρθε η ώρα επιτέλους να ξεκουνηθώ το ΣουΚου. Θα πάω εκδρομή! Νιώθω σαν παιδί του δημοτικού, που φωνάζαμε σαν τα υστερικά : "ΕΚΔΡΟΜΗΗΗ! ΕΚΔΡΟΜΗΗΗ!" για να χάσουμε μάθημα. Χεστήκαμε αν το δικαιούμασταν. Θέλαμε να πάμε. Απλά. Στεγνά. Ανθρώπινα.  Βέβαια, τις περισσότερες φορές παίρναμε τα τρία τους (και δεν εννοώ τα "μουυυ" τους) αλλά με την επιμονή (πιο πολύ πρηξοπούτσι θα το έλεγα - πιπέεερι) κάτι καταφέρναμε. Πλέον δεν υπάρχουν αυτά. Πληρώνω και πάω όπου γουστάρω. Να δω πότε θα με πληρώσει η Αννούλα. 

Δεν είναι;

Πεθύμησα αυγά μάτια για μεσημεριανό. Έτσι, αφού πήρα την σοβαρή απόφαση να ξαναβάλω το τζιν μου, κατέβηκα κάτω στην αγορά (η οποία απέχει μόλις λίγα μέτρα - δηλαδή κλάιν απόσταση). Έπρεπε λίγο να κάνω την έξοδό μου στα μουλωχτά, διότι μόλις είχα ρίξει άκυρο σε "συναδέλφους" (υποτίθεται την σιχαίνομαι, αλλά συνέχεια την λέω. Πρέπει να βρω κάποια λέξη αντί για αυτήν. Μπορείτε να βοηθήσετε; Silver alert) και καλά ήμουν κουρασμένος. Η τύχη μου, όμως, άλλα μου επιφύλαξε. Στον δρόμο είδα μια συνάδελφο με το μωράκι της και με προσκάλεσε στον καφέ που θα πήγαινε με άλλους συναδέλφους. Το κλου ήταν πως μου είπε ότι θα καθόντουσαν λίγο. Οπότε λέω από μέσα μου τι για λίγο θα κατέβω για καφέ; Θα τον πιω (τον καφέ πρόστυχοι όλοι σας ΦΤΟΥ ΣΑΣ) μαζί με φίλους και θα το ευχαριστηθώ. Έτσι, πήρα τα αυγουλάκια μου και πήγα στην κουζινούλα μου (Μαμαλάκης speaking).

Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι έχω ένα θέμα να σπάω αυγά (έφαγα ένα τσοφλάκι. Το είδα τελευταία στιγμή), έχω ένα θέμα με το να βγάζω τα αυγά από το τηγάνι. Σαν καλός ψυχαναγκαστικός που είμαι, τα αυγά θέλω να έχουν μια συγκεκριμένη μορφή όταν τα βάζω στο πιάτο.

Αυτή.

Χωρίς την γάτα.

Αλλά τις περισσότερες φορές, τρώω κάτι τέτοιο:

Στο πιάτο

Προσωπικά, το ένα με προκαλεί να το φάω, ενώ το άλλο να το πετάξω. Στην φάση που ήμουν, το έφαγα όπως είναι, διότι κόντευα να φάω το ξύλινο ταβάνι (το οποίο τόσο μισώ).

Κανονικά, θα έπρεπε να κοιμόμουν τώρα. Αλλά έκανα βλακεία και κοιμήθηκα το απόγευμα (ούτε καν μεσημέρι). Τώρα; Το μάτι είναι γαρίδα και δεν κλείνει με τίποτα.

Θα κάνω μια ύστατη προσπάθεια να κοιμηθώ. Ήδη η τηλεόραση παίζει βλακείες και τα ψιλοπαίρνω (άσχετο, δικαιολογίες βρίσκω).

Καληνύχτα. Μάλλον, καλημέρα.

Για να πάει καλά η μέρα...

No more κάστανο!!!

Βλέπω τα καημένα τα κάστανα στο σταχτοδοχείο μου και τα λυπάμαι. Τα πήραμε μαζί με την mama (γαλλική προφορά, τύπου) την προηγούμενη εβδομάδα. Τα είδα στο μανάβικο, απ' όπου τα πήραμε, και τα λιμπίστηκα. Δεν ήθελα και πολύ. Όταν έδωσε και την ιδέα η mama (ομοίως), εκεί πέρα λύγισα. Κανένα κιλό πήραμε, αν θυμάμαι καλά. Φυσικά και τα περισσότερα τα πήραν οι γονείς μου, διότι δεν έπαιζε να τα φάω μόνος μου. Έφαγα δύο πριν από δυο μέρες. Το προγραμμάτιζα να φάω σήμερα, είτε στο σχολείο - καθώς θα περίμενα να μπω για ολοήμερο, είτε στο σπίτι για σνακ αντί για σοκολάτα ΙΟΝ (την οποία στην τελική την ξέσκισα). Υγιεινή διατροφή και έτσι. Αλλά σκατούλες. Τελικά, έκανα ρυζόγαλο με το γάλα που έληγε σήμερα. Και τα κάστανα στέκονται εκεί, δεν τρέχουν...

Σας παρακαλώ, δεν θα ήθελα... ΑΛΛΟ!!!

Πολύ δεν το ξέρετε αυτό για μένα (δεν ήταν incognito, απλά δεν έτυχε να το μάθετε). Ξεκίνησα μαθήματα ισπανικών (ισπανικής γλώσσας, ανόητοι) για να πάρω το C2 (superior). Βρήκα και ένα καθηγητή Ισπανό εδώ και είπα καλή ευκαιρία να τα τελειοποιήσω. Η τιμή ήταν φθηνή νομίζω (125/μήνα, τουτ' έστιν 15,62 η ώρα). Εκεί ακριβώς έρχονται και τα "περίεργα" με τον τυπά. Η τιμή αυτή ήταν για ιδιαίτερο (σε φροντιστήριο κάναμε). Έλα, όμως, που ήμασταν δύο μέσα στην τάξη! Τι στο καλό, ξέχασα να μετράω;;; Όταν λέμε ιδιαίτερο, συνήθως δεν λέμε εγώ και εσύ (ο καθηγητής);;; Το βουλώνω για αρχή για να δω τι θα γίνει, πως θα εξελιχθεί η κατάσταση.

Και μετά βλέπω το εξής "φασούλι"...

Ναι μεν κάναμε δύο ώρες την εβδομάδα, αλλά αυτές διαρκούσαν 50 (!!!) λεπτά. Για την ακρίβεια, στο προτελευταίο μάθημα που έκανα, διήρκεσε 40 (!!!!!) λεπτά. Δεν την παλεύουμε εδώ μέσα, μου φαίνεται!!! Το συζητούσαμε με τον τύπο που πληρώναμε για ιδιαίτερο μάθημα (έκαστος) ότι θα πρέπει να τον μιλήσουμε κλπ. , δεν την πολυπαλεύουμε οικονομικά και κάτι τέτοια. Συγκεκριμένα, ο Θ. είναι χωρισμένος και πληρώνει διατροφή στην γυναίκα του (με την οποία είμαστε συνάδελφοι σε ένα από τα τρία σχολεία). Δεν τον παίρνει ιδιαίτερα (το πιάσατε το αστείο;;;Εεε;;;Χα,χα...Χα...Όχουυυ) να έχει και άλλα έξοδα. Οπότε, με συνοπτικές διαδικασίες, το σταμάτησε χτες. Σε αυτό το σημείο, άρχιζαν να μου μπαίνουν ιδέες.

Μήπως δεν μπορώ να τα καταφέρω να τα πληρώσω; Φαντάσου, αυτός είναι αξιωματικός στον στρατό και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Έχω νοίκι, έξοδα, όλο και κάποια εκδρομούλα θα θέλω να πάω. Γενικότερα θα ήθελα άνεση οικονομική και να μην εξαρτούμε από τους γονείς μου.

Ουφ!!!

Μετά από μια "εσωτερική" πάλη, στο αν μπορώ να αντεπεξέλθω ή όχι, πήρα την απόφαση να μην συνεχίσω. Ξέρω καλά ότι έκανα το σωστό για το καλό της τσέπης μου. Όχι μόνο για αυτήν, αλλά για το στομάχι μου και το έντερό μου, διότι αν δεν μπορούσα να είμαι τακτικός στις πληρωμές, θα μ' έπιανε τρελό άγχος και θα είχα την αντίστοιχη ενόχληση στα σημεία αυτά. Μου αρέσουν γενικά οι ξένες γλώσσες, και δη τα Ισπανικά (γελάς; Που 'τανε να κλαις) αλλά ήταν λίγο ακατάλληλη η στιγμή για να τα ξεκινήσω.

Θα την μάθω όμως, που θα πάει;

Δεν βλέπω την ώρα να δοκιμάσω το ρυζόγαλο που έφτιαξα! Συγγνώμη που σας αφήνω σύξυλους (ούτε που ίδρωσε το αυτί σας), αλλά είμαι ολίγον τι κοιλιόδουλος...

Αηδίες. Εγώ το κάνω καλύτερα.