Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

GDD (Greek Dream Denial)

Δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανα ποτέ σε αυτό το σημείο ποτέ. Έβλεπα αναρτήσεις (γενικά, σε μπλογκ και λοιπά μέσα διασκέδασης - τύπου) για το πόσο εκνευριστική είναι εκείνη η κατηγορία ανθρώπων, το πόσο "αξίζουν" να πεθάνουν εκείνοι και διάφορες άλλες εκφράσεις (και εκφάνσεις) μισανθρωπίας.

Η άποψή μου σε αυτό είναι η εξής:

όσες είναι οι κωλοτρυπίδες (οι γνώμες μωρέ, πως κάνετε έτσι; Πολύ εύθικτοι μου γίνατε), τόσες είναι και οι καταληκτικές (για τα απανταχού νευρικά συστήματα) κατηγορίες ανθρώπων.

Έτσι και έγινε τα ξημερώματα της 15ης Νοεμβρίου, σε αυτή την θαυμάσια εφαρμογή που λέγεται "whatsapp", που ουδεμία σχέση έχει με την άααλλη εκνευριστική "κατηγορία"(στην προκειμένη περίπτωση, εταιρία) την "What's up". 
Δεν είναι δυνατόν ρε πούστη μου να ξεκωλώνονται οι άλλες εταιρίες να βγάζουν προσφορές και η Κοσμοτέ να είναι: 


φοβάμαι μην μου πέσει κανένα μπριγιάν...


Προχτές που λέτε, ανοίγω το απλικέισο και ήταν μέσα κάποιος φίλος (ρουφιάνος είναι η Google, όχι εγώ) και καιγόμασταν. Αργά και σταθερά - ή, καλύτερα ειπείν, προοδευτικά. Οφείλω να πω ότι είχε οίστρο (δεν "έσερνε", δεν μιλούσα με κόκερ σπάνιελ) και έβγαζε χολή. Προς πάσα κατεύθυνση. 

Το αστείο ήταν ότι η συζήτηση ξεκίνησε με το ότι δεν έχω δουλειά (ναι, πλέον δεν είμαι Εβροπαίος, αλλά λόγω ανεργίας τρώω "παίος" -όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, δεν δουλεύω και είμαι στο πατρικό μου πλέον). Περιμέναμε (εγώ κυρίως και άλλοι αναπληρωτές, όχι ο ίδιος) με λαχτάρα την 3η φάση πρόσληψης αναπληρωτών, για να ανακαλύψουμε με "χαρά" ότι πήραν 3 άτομα μόνο. Σε αυτό το σημείο, έπεσε η πρώτη πράσινη σταγόνα (=χολή)...




Εκείνος: την είδες την τρίτη φάση? :p

Εγώ:  Τρία άτομα πήραν...

Εκείνος: Ναι... Η επιτομή του ότι να ναι

Εγώ: Ρε το έχω πάρει απόφαση ότι δεν παίζει να με πάρουν.

Εκείνος: καλά μην το παίρνεις προσωπικά

Εκείνος: εγώ χαίρομαι λίγο



Εδώ γούρλωσα λίγο τα μάτια, αλλά κατάλαβα ότι δεν εννοούσε αυτό που φαίνεται. Λίγα δευτερόλεπτα μετά μου εξηγεί τι εννοεί, και με βρήκε σύμφωνο. 

Είχα γνωρίσει μια κοπέλα πέρυσι που έτυχε να την ξέρω από παλιά. Στο περίπου συνάδελφος. Μιλούσαμε στο ίντερνετ και λέγαμε πως τα βγάζουμε πέρα, αν βγαίνουν τα χρήματα για συντήρηση κλπ. Για να μην γίνουν παρεξηγήσεις, η κοπέλα δούλευε σε διπλανό νομό (μην σου πω και παραδιπλανό) από εμένα. Σε μεγάλη πόλη (ο θεός να την κάνει). Νοικιάζαμε το ίδιο μέγεθος περίπου (σπίτι) αλλά έδινε κάτι ευρουλάκια παραπάνω (χωρίς καμιά διευκόλυνση από τον ιδιοκτήτη) και με την τεράστια διαφορά ότι εγώ έκανα όλες τις μετακινήσεις μου (από σχολείο σε σχολείο) με τα πόδια, ενώ εκείνη έπρεπε αναγκαστικά να πάρει αυτοκίνητο. Της έθεσα την εύλογη απορία μου : 

"μα πως τα καταφέρνεις; Είναι που είναι το ενοίκιο ακριβό έχεις και τις μετακινήσεις! Σε βοηθάνε και οι δικοί σου,ε;". 

...για να πάρω την αποστομωτική απάντηση, η οποία ακόμη με στοιχειώνει τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ: 

"(...)δήλωσα στους γονείς μου ότι δεν θέλω να με βοηθήσουν, διότι έτσι και αλλιός, πέρυσι δούλεψα αρκετά και έχω στην άκρη χρήματα"


Σοβαρά ρε συ;;; Έβαλες τόσα χρήματα στην άκρη και δεν ήθελες βοήθεια;;; Τι έκανες; Δούλεψες σε φάμπρικα; Ναρκωτικά; Κονσομασιόν;;; Διότι τα μόνα επαγγέλματα που μπορούν να σε προσφέρουν οικονομική άνεση αυτούς τους χαλεπούς καιρούς είναι αυτά - άσε που πολύ λίγο έχουν νιώσει την κρίση. 
Διότι βρέστε μου έναν γλυκοτσούτσουνο παντρεμένο που έχει σταματήσει να "οδεύει" προς την πορνεία, εις τέρψιν των ακόρεστων φιλήδονων γενετήσιων ορμών του (δεν έπρεπε να πάρω αυτή την βιταμίνη, με χάλασε)...

Άντε, πες ότι έκανε αυτή την βαρύγδουπη, τύπου "Βασιλάκι Καΐλα", δήλωση ("όχι, μητέρα! Δεν κέρδισα αυτά τα χρήματα με τον ιδρώτα μου! Δεν μπορώ να τα δεχτώ!")... Αν ήταν άλλη, ίσως και να την καταλάβαινα. Αλλά μην βάζεις την πραγματικότητα να σε διαψεύσει ρε γαμώτι!

Τι θέλω να πω:

μην μου το παίζεις μωρή "Αλίκη στο ναυτικό" και ότι θα πας "ΕΝΑΝΤΙΑ" στους γονείς σου να σε βοηθήσουν, από την στιγμή που είναι εργοστασιάρχες! 

Το καλύτερο δεν σας το είπα - ακόμη...

Πως είναι δυνατόν να μην δέχεσαι χρήματα από τους γονείς σου και την ίδια στιγμή να με ρωτάς πότε θα πληρωθώ;;; Πας καλά ή να βάλω τις φωνές;;;

Και επιστρέφουμε στο γιατί ο φίλος μου "χάρηκε" που δεν μας πήραν...

Διότι κάτι τέτοια άτομα, ζουν στην κοσμάρα τους και δεν νιώθουν τίποτα. Ούτε κρίση, ούτε καν τον βασικό κοινωνικό προβληματισμό [τύπου: "κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά. Κάποια μέρα μπορεί να χτυπήσει και μένα η ανεργία. Κάπως πρέπει να κινητοποιηθώ". Όχι: "Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά (χέστηκα). Κάποια μέρα μπορεί να χτυπήσει και μένα η ανεργία (κουραφέξαλα). Κάπως πρέπει να κινητοποιηθώ (να σταματήσουν τις κωλοδιαδηλώσεις για να πιω τον καφέ μου, δεν έχω πιει ούτε έναν από το πρωί)]. Και τους αξίζει να μείνουν άνεργοι για να βιώσουν κάποια πράγματα στο πετσί τους. Τώρα ειδικά που η κρίση θα έχει αγγίξει και τους γονείς τους να δούμε τι θα πουν. Αναρωτιέμαι: θα πάρουν το ύφος γατιού που μόλις βγήκε από το πηγάδι (βρεγμένο) ή θα το παίξουν "αξύριστες" επαναστάτριες (με τα λεφτά του μπαμπάκα φυσικά);;;

Εδώ έρχομαι σε άλλο σημείο: το GD (Greek Dream). Το "ελληνικό όνειρο" έχει καταντήσει να είναι το εξής: τελειώνω το σχολείο με πολύ καλό βαθμό, τελειώνω το πανεπιστήμιο με πολύ καλό βαθμό, παντρεύομαι, βρίσκω δουλειά στο δημόσιο και περιμένω στωϊκά τον θάνατο να με πάρει, χωρίς να έχω ζήσει την ζωή μου στο ελάχιστο - με εξαίρεση την 5ήμερη που ήπια ένα ποτήρι παραπάνω (ήπια δυο δηλαδή), ξέρασα τα άντερά μου και με τρέχανε στο νοσοκομείο (αξεπέραστες εποχές). Τυπάκια σαν και αυτά θέλουν αυτό το πράγμα μόνο: βόλεψη. Δεν θέλουν να ζοριστούν παραπάνω. Λες και θα τους πέσει το βυζί αν τρέξουν λίγο παραπάνω.Τρώνε κλήση για παράνομο παρκάρισμα; Ο θείος έχει την λύση. Θέλουμε η κορούλα/γιόκας μας να βρει δουλειά στο δημόσιο; Ο θείος έχει την λύση και πάλι! 
Και φυσικά, πως θα το ξεπληρώσουν την υποχρέωση; Μα με ένα πιάτο ΦΑΙ και αυτό φασολάδα, χωρίς τόνο για μεζεδάκι!!!
Για να μην λέτε ότι :"μα καλά, εσύ δεν ζήτησες ποτέ σου "βοήθεια" από κάποιον συγγενή;", ΝΑΙ και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Έχω τα κότσια και το λέω! Και ό,τι χρειάστηκε ο συγγενής εγώ ήμουν παρών, δεν το έπαιξα: "μμμ! Σιγά! Και τι έκανες εσύ για μένα;"!!! 

Και δεν τον ξεπέταξα με ένα πιάτο όσπρια...

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Καλώς όρισες και πάλι, Πατρινό καρναβάλι...

Tοπική ώρα 03:00.



 Ανοίγω μάτια. Κοιτάω έξω από το παράθυρο, πίσσα μαύρη (ε, δεν περίμενα να δω και τα γαλανά νερά του Δούναβη). Ρίχνω νερό (στα μούτρα), βάζω φακούς επαφής διότι υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν βλέπω την τύφλα μου, αρπάζω το αγνώστου προελεύσεως ρολόι στολής μου (Made in ... Asia ας πούμε)...  


Πάλι τον σκάτωσα τον ύπνο μου...


Παίρνω τo "βατόμουρο" στο χέρι και σχεδόν τρέχοντας κατευθύνομαι στην κουζίνα όπου μασουλάω (για πρωινό παρακαλώ) ότι είχε περισέψει από το χθεσινό κοτοπουλάκι - παράλληλα διαβάζω μηνύματα τύπου: "που είσαι;",  "χάθηκες" κλπ. Ρίχνω, που λες, τα κλασικά "σταυρίδια" για το jet lag, την δουλειά μου και ανοίγω ιεροτελεστικά το λαπτοπάκι να λιώσω στο φεισμπουκ μπας και ξανά νυστάξω. 


Ρίχνω και καμιά τεμενάδα, άμα λάχει.

Και εκεί που έχω κάνει και ένα καϊμακλίδικο ελληνικό (να θυμόμαστε και την πατρίδα) ξυπνάει η συγκάτοικος που πετάει σε λίγες ώρες. "Τι έγινε, μπάτμαν; Που θα πάει το σκηνικάκι;", μου λέει και γελάμε σαν 5χρονα. Ακόμη να συνέλθω, τόσες μέρες και εγώ κοιμάμαι με ώρα ανατολικού ημισφαιρίου… Ξεπροβοδίζω και την συγκάτοικο που πηγαίνει για 10003 φορά Μάλτα (δεν το γλιτώνει το χρυσό κλειδί της πόλης). 

Ο ελληνικός καφές έχει γίνει Φρέντο (προφανέστατα μετά από τόοοση ώρα), ωστόσο εξακολουθώ να τον πίνω (τον καφέ, ντε) διότι έχουμε και κάποια βίτσια. Στριφτό τσιγάρο (απομεινάρι των φοιτητικάτων μου) και παλιό δίφωνο. Έχουμε και λέμε, 9 το βράδυ έχω μία κωλόπτηση πάνε έλα (ή αλλιώς turn όπως το λέμε εμείς του επαγγέλματος), όπερ εστί στο πόδι από τις  5 το απόγευμα… μία ώρίτσα να κάνεις μπάνιο, να βαφτείς λες και πας σε γάμο της ξαδέρφης σου της Νούλας από τα Άνω Κρεμαστά, ντύσιμο, καφές και τσιγάρο στο πόδι, αν βρεις και χρόνο να μπουκωθείς με κανά τοστ κάνεις προσευχή στην Παναγιά, μετά έρχεται το άγχος του λεωφορείου! Θα έρθει δεν θα έρθει, θα αργήσει..;; Μαργαρίτες να μαδάω κ όλο εκείνες να ρωτάω...τι να πεις…   

Ξέφυγα, πάλι! Πήρα μία μεγάλη απόφαση σήμερα, θα κρατάω ημερολόγιο (ω ναι, θα το κάνω) έτσι για να έχουμε να γελάμε με κάτι μετά από καμιά δεκαριά χρόνια. Αρχίζουμε με τα βασικά. Με Danny, γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη, σπούδασα στην Αθήνα, κάποτε ήθελα να γυρίσω όλο τον κόσμο και επειδή πολλοί λένε πρόσεχε τι εύχεσαι, έγινα αεροσυνοδός κάπου στην Μέση Ανατολή. Λοιπόν, θα ήθελα αρχικά να βγάλετε από το μυαλό σας ειδυλλιακά τοπία με καμήλες στην έρημο, χουρμάδες, χαμόγελα, καλοσιδερωμένες στολές κλπ... Όχι ότι δεν το φανταζόμουν και εγώ έτσι στην αρχή! Ή, μάλλον, καλύτερα κρατείστε αυτές τις εικόνες και προσθέστε αφόρητη ζέστη, ιδρώτα, άγχος, κούραση, jet lag, τρελούς επιβάτες (200 με 300 κάθε φορά)... Βλέπετε είμαι "ψάρι" και δουλέυω ακόμη στην economy, μπλοκαρισμένες τουαλέτες αεροπλάνου (μην ρωτήσετε με τι) και κάθε καρυδιάς καρύδι "συνάδελφος" -  ο Θεός να τους κάνει μερικούς, άντε μην δαιμονιστώ ώρα που είναι.

Δεν προσδοκώ καμία αναγνώριση, που λες, ούτε καν επιθανάτια! (φτου φτου φτου κουνήσου από την θέση σου, κάνε και τρεις γυροβολιές). Αλλά ρε παιδί μου έχουμε καταντήσει σπίτι - δουλειά - facebook. Καιρός για κάτι δημιουργικό, σωστά; Σωστά.

Ρεπάρουμε αυτό το 3μερο και να δούμε πως στο Βούδα θα περάσει! Ραμαζάνι εδώ, 50 βαθμούς υπό σκιά, κλειστά μπαρ, αλκοόλ ούτε για αστειο, εκτός και αν έχεις κάνει τα κουμάντα σου από πριν διότι των φρονίμων τα παιδιά... Δεν λέω,  καλή η πολυπολιτισμικότητα αλλά τι σου φταίω η έρμη να θέλω να πάω στο σουπερ μάρκετ γιατί σε λίγο θα φάω τις σάρκες μου, και να πρέπει να ντυθώ από την κορυφή ως τα νυχιά? Ας μην το αγγίξω όμως καλύτερα αυτό το θέμα γιατί θα καεί ο σκληρός μου.

Οσάκα πάω πάλι...

3η φορά αυτόν τον μήνα, παρακαλώ! Με έχουν μάθει και οι πέτρες στο ξενοδοχείο, -welcome back που λες από την πόρτα ακόμη –smoking room please εγώ, αριγκάτο και τα ρέστα παγωτό με γεύση πράσινο τσάι. Τι αηδία, Θεε μου, αυτό το πράμα;! Δεν λέω, αγαπώ Ιαπωνία, αλλά στο θέμα της κουζίνας... από μακριά και αγαπημένοι! Θα ξεχάσω που κόντεψα να χάσω την πτήση όταν με πήγε 3 παρά δύο στο λόμπι 5 λεπτά πριν την αναχώρηση;!! Πάλι καλά που ο καπετάνιος ήταν Έλληνας αλλιώς θα είχα μείνει άνεργη για ένα (συγγνώμη για τα γαλλικά μου) χέσιμο.

Την πρώτη φορά έκανα ιστορική περιήγηση στην  πόλη, κάστρα, μουσεία κλπ. καθ' ότι είμαστε και του κλασσικού, την δεύτερη πήγα Κιότο, ναοί, σουβενίρ, υποκλίσεις, γκέισες άντε να δούμε τι στον Βούδα θα κάνουμε πάλι. Προς αποφυγή παρεξηγήσεως δηλώνω πάλι ότι λατρεύω Τζαπάν αλλά το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς μάνα μου!

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Bir çöplükte iki horoz ötmez

Να με συμπαθάτε για τους Τούρκικους τίτλους που βλέπετε και, λογικά, σπάτε το κεφάλι σας να βρείτε τι σημαίνουν. 

Όχι ότι κόπτεστε και τρελά, αλλά λέμε τώρα...

Αυτή η γλώσσα πραγματικά με ακυρώνει. Δεν έχει σχεδόν καμία "ευρωπαϊκή βάση" και ψιλοζορίζομαι να μάθω κάποια πράγματα. Σιγά σιγά, όμως, έρχεται και το κοκό. Που θα μου πάει; Θα την μάθω καλύτερα και από κάποιες "Τουρκολόγες"...

Τώρα που είπα "Τουρκολόγες", έχω να αναφέρω τα εξής: Από τον άλλο μήνα (νομίζω) και μετά, θα γίνει κάτι το μαγικό (δεν θα γίνει και η "φαντασία" του Disney). Πιο πολύ για βρωμιά μου κάνει εμένα, αλλά θα καταλάβετε στην συνέχεια...

Έχω μια φίλη (την "Τουρκολόγα" που έλεγα) την οποία για ευνόητους λόγους, εφεξής θα την λέω Danny Goodman (δεν είναι τραβέλι, απλά κάφρος - και κυρία), η οποία - ωσάν τους περισσότερους πλέον Έλληνες - αναζήτησε την τύχη του/της (κοντεύω να μπερδευτώ και εγώ με αυτή την αλλαγή φίλου που έκανα στην κοπελιά...) στο εξωτερικό - και τα κατάφερε, απ' ό,τι φαίνεται! Κάνει αυτό που γούσταρε (να μην κάθετε στα αυγά της - άσε που αυτό της ταιριάζει στην τελική)...*

Μωρέ, τι μου ήρθε στο μυαλό μόλις τώρα... Ότι το Danny θα μπορούσε να είναι και γυναικείο όνομα!  Ε Υ Ρ Η Κ Α !


Έλα βρε, όλα καλά!!! Το καλό μου ντράπηκε...


*...χωρίς να έχει την ανάγκη κανενός (την financial, για να τα πούμε και στην γλώσσα της λιγάκι :Ρ). Και λέω χαριτολογώντας "στην γλώσσα της", διότι το επάγγελμά της δεν της δίνει τόσες ευκαιρίες να μιλήσει στα Ελληνικά. Συνέχεια Τούρκικά και Αγγλικά. Σε λίγο θα γίνουν οι μητρικές της γλώσσες - άντε βρε! Σου έφεξε! Θα είσαι και δίγλωσση! Ατιμούλα...
Το θέμα έχει ως εξής: η Danny νιώθει μόνη εκεί, όσο και αν έχει να την συντροφεύει ένα lobby Ελλήνων που έχει δημιουργηθεί στον τόπο που δουλεύει (στην βάση της δουλειάς της, τέλος πάντων). Για να σκεφτείτε πόσο τρελή - σε λογικά πλαίσια, πάντα - είναι, έχει βρει παρηγοριά στο blog μου (φανταστείτε την απόγνωσή της εκεί πέρα). 

Στον καλύτερο γιατρό θα σε πάμε, κούκλα μου. Μην ανησυχείς...

Η Danny, που λέτε, γράφει το ημερολόγιό της - σαν καλό κορίτσι που είναι. Σκέψεις, συμβάντα, κουλές καταστάσεις και άλλα πολλά (ήδη διάβασα κάποια προσχέδιά της και ήταν όλα τα λεφτά). Επειδή είμαι ειλικρινείς μαζί σας, θα σας πω τι πραγματικά συμβαίνει: συμφωνήσαμε (μάλλον "πιέστηκα" και λίγο παραπάνω) να φιλοξενήσω χώρο για τα "απομνημονεύματά της. Αν και η πρώτη σκέψη ήταν να φαίνεται ότι και καλά τα κλέβω από κάποιον άγνωστο. Με λίγο καλύτερη σκέψη, δεν μου άρεσε και τόσο. Έτσι, αποφάσισα (-με;) να το κάνουμε ξεκάθαρο από την αρχή.

Μάλιστα, το όνομα του ιστολογίου ίσως να παρουσιάσει κάποιες αλλαγές - μικρές, μην φανταστείτε κάτι το ιδιαίτερο...

Έχω κάνει την απίστευτη καφρίλα να αποκρύψω το επάγγελμά της. Μάλλον δεν θα είναι και τόσο καφρίλα τελικά. Θα το ανακαλύψετε στην πορεία...