Καλώς όρισες και πάλι, Πατρινό καρναβάλι...

Tοπική ώρα 03:00.

 Ανοίγω μάτια. Κοιτάω έξω από το παράθυρο, πίσσα μαύρη (ε, δεν περίμενα να δω και τα γαλανά νερά του Δούναβη). Ρίχνω νερό (στα μούτρα), βάζω φακούς επαφής διότι υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν βλέπω την τύφλα μου, αρπάζω το αγνώστου προελεύσεως ρολόι στολής μου (Made in ... Asia ας πούμε)...  

Πάλι τον σκάτωσα τον ύπνο μου...

Παίρνω τo "βατόμουρο" στο χέρι και σχεδόν τρέχοντας κατευθύνομαι στην κουζίνα όπου μασουλάω (για πρωινό παρακαλώ) ότι είχε περισέψει από το χθεσινό κοτοπουλάκι - παράλληλα διαβάζω μηνύματα τύπου: "που είσαι;",  "χάθηκες" κλπ. Ρίχνω, που λες, τα κλασικά "σταυρίδια" για το jet lag, την δουλειά μου και ανοίγω ιεροτελεστικά το λαπτοπάκι να λιώσω στο φεισμπουκ μπας και ξανά νυστάξω. 

Ρίχνω και καμιά τεμενάδα, άμα λάχει.

Και εκεί που έχω κάνει και ένα καϊμακλίδικο ελληνικό (να θυμόμαστε και την πατρίδα) ξυπνάει η συγκάτοικος που πετάει σε λίγες ώρες. "Τι έγινε, μπάτμαν; Που θα πάει το σκηνικάκι;", μου λέει και γελάμε σαν 5χρονα. Ακόμη να συνέλθω, τόσες μέρες και εγώ κοιμάμαι με ώρα ανατολικού ημισφαιρίου… Ξεπροβοδίζω και την συγκάτοικο που πηγαίνει για 10003 φορά Μάλτα (δεν το γλιτώνει το χρυσό κλειδί της πόλης). 

Ο ελληνικός καφές έχει γίνει Φρέντο (προφανέστατα μετά από τόοοση ώρα), ωστόσο εξακολουθώ να τον πίνω (τον καφέ, ντε) διότι έχουμε και κάποια βίτσια. Στριφτό τσιγάρο (απομεινάρι των φοιτητικάτων μου) και παλιό δίφωνο. Έχουμε και λέμε, 9 το βράδυ έχω μία κωλόπτηση πάνε έλα (ή αλλιώς turn όπως το λέμε εμείς του επαγγέλματος), όπερ εστί στο πόδι από τις  5 το απόγευμα… μία ώρίτσα να κάνεις μπάνιο, να βαφτείς λες και πας σε γάμο της ξαδέρφης σου της Νούλας από τα Άνω Κρεμαστά, ντύσιμο, καφές και τσιγάρο στο πόδι, αν βρεις και χρόνο να μπουκωθείς με κανά τοστ κάνεις προσευχή στην Παναγιά, μετά έρχεται το άγχος του λεωφορείου! Θα έρθει δεν θα έρθει, θα αργήσει..;; Μαργαρίτες να μαδάω κ όλο εκείνες να ρωτάω...τι να πεις…   

Ξέφυγα, πάλι! Πήρα μία μεγάλη απόφαση σήμερα, θα κρατάω ημερολόγιο (ω ναι, θα το κάνω) έτσι για να έχουμε να γελάμε με κάτι μετά από καμιά δεκαριά χρόνια. Αρχίζουμε με τα βασικά. Με Danny, γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη, σπούδασα στην Αθήνα, κάποτε ήθελα να γυρίσω όλο τον κόσμο και επειδή πολλοί λένε πρόσεχε τι εύχεσαι, έγινα αεροσυνοδός κάπου στην Μέση Ανατολή. Λοιπόν, θα ήθελα αρχικά να βγάλετε από το μυαλό σας ειδυλλιακά τοπία με καμήλες στην έρημο, χουρμάδες, χαμόγελα, καλοσιδερωμένες στολές κλπ... Όχι ότι δεν το φανταζόμουν και εγώ έτσι στην αρχή! Ή, μάλλον, καλύτερα κρατείστε αυτές τις εικόνες και προσθέστε αφόρητη ζέστη, ιδρώτα, άγχος, κούραση, jet lag, τρελούς επιβάτες (200 με 300 κάθε φορά)... Βλέπετε είμαι "ψάρι" και δουλέυω ακόμη στην economy, μπλοκαρισμένες τουαλέτες αεροπλάνου (μην ρωτήσετε με τι) και κάθε καρυδιάς καρύδι "συνάδελφος" -  ο Θεός να τους κάνει μερικούς, άντε μην δαιμονιστώ ώρα που είναι.

Δεν προσδοκώ καμία αναγνώριση, που λες, ούτε καν επιθανάτια! (φτου φτου φτου κουνήσου από την θέση σου, κάνε και τρεις γυροβολιές). Αλλά ρε παιδί μου έχουμε καταντήσει σπίτι - δουλειά - facebook. Καιρός για κάτι δημιουργικό, σωστά; Σωστά.

Ρεπάρουμε αυτό το 3μερο και να δούμε πως στο Βούδα θα περάσει! Ραμαζάνι εδώ, 50 βαθμούς υπό σκιά, κλειστά μπαρ, αλκοόλ ούτε για αστειο, εκτός και αν έχεις κάνει τα κουμάντα σου από πριν διότι των φρονίμων τα παιδιά... Δεν λέω,  καλή η πολυπολιτισμικότητα αλλά τι σου φταίω η έρμη να θέλω να πάω στο σουπερ μάρκετ γιατί σε λίγο θα φάω τις σάρκες μου, και να πρέπει να ντυθώ από την κορυφή ως τα νυχιά? Ας μην το αγγίξω όμως καλύτερα αυτό το θέμα γιατί θα καεί ο σκληρός μου.

Οσάκα πάω πάλι...

3η φορά αυτόν τον μήνα, παρακαλώ! Με έχουν μάθει και οι πέτρες στο ξενοδοχείο, -welcome back που λες από την πόρτα ακόμη –smoking room please εγώ, αριγκάτο και τα ρέστα παγωτό με γεύση πράσινο τσάι. Τι αηδία, Θεε μου, αυτό το πράμα;! Δεν λέω, αγαπώ Ιαπωνία, αλλά στο θέμα της κουζίνας... από μακριά και αγαπημένοι! Θα ξεχάσω που κόντεψα να χάσω την πτήση όταν με πήγε 3 παρά δύο στο λόμπι 5 λεπτά πριν την αναχώρηση;!! Πάλι καλά που ο καπετάνιος ήταν Έλληνας αλλιώς θα είχα μείνει άνεργη για ένα (συγγνώμη για τα γαλλικά μου) χέσιμο.

Την πρώτη φορά έκανα ιστορική περιήγηση στην  πόλη, κάστρα, μουσεία κλπ. καθ' ότι είμαστε και του κλασσικού, την δεύτερη πήγα Κιότο, ναοί, σουβενίρ, υποκλίσεις, γκέισες άντε να δούμε τι στον Βούδα θα κάνουμε πάλι. Προς αποφυγή παρεξηγήσεως δηλώνω πάλι ότι λατρεύω Τζαπάν αλλά το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς μάνα μου!

Bir çöplükte iki horoz ötmez

Να με συμπαθάτε για τους Τούρκικους τίτλους που βλέπετε και, λογικά, σπάτε το κεφάλι σας να βρείτε τι σημαίνουν. 

Όχι ότι κόπτεστε και τρελά, αλλά λέμε τώρα...

Αυτή η γλώσσα πραγματικά με ακυρώνει. Δεν έχει σχεδόν καμία "ευρωπαϊκή βάση" και ψιλοζορίζομαι να μάθω κάποια πράγματα. Σιγά σιγά, όμως, έρχεται και το κοκό. Που θα μου πάει; Θα την μάθω καλύτερα και από κάποιες "Τουρκολόγες"...

Τώρα που είπα "Τουρκολόγες", έχω να αναφέρω τα εξής: Από τον άλλο μήνα (νομίζω) και μετά, θα γίνει κάτι το μαγικό (δεν θα γίνει και η "φαντασία" του Disney). Πιο πολύ για βρωμιά μου κάνει εμένα, αλλά θα καταλάβετε στην συνέχεια...

Έχω μια φίλη (την "Τουρκολόγα" που έλεγα) την οποία για ευνόητους λόγους, εφεξής θα την λέω Danny Goodman (δεν είναι τραβέλι, απλά κάφρος - και κυρία), η οποία - ωσάν τους περισσότερους πλέον Έλληνες - αναζήτησε την τύχη του/της (κοντεύω να μπερδευτώ και εγώ με αυτή την αλλαγή φίλου που έκανα στην κοπελιά...) στο εξωτερικό - και τα κατάφερε, απ' ό,τι φαίνεται! Κάνει αυτό που γούσταρε (να μην κάθετε στα αυγά της - άσε που αυτό της ταιριάζει στην τελική)...*

Μωρέ, τι μου ήρθε στο μυαλό μόλις τώρα... Ότι το Danny θα μπορούσε να είναι και γυναικείο όνομα!  Ε Υ Ρ Η Κ Α !

Έλα βρε, όλα καλά!!! Το καλό μου ντράπηκε...

*...χωρίς να έχει την ανάγκη κανενός (την financial, για να τα πούμε και στην γλώσσα της λιγάκι :Ρ). Και λέω χαριτολογώντας "στην γλώσσα της", διότι το επάγγελμά της δεν της δίνει τόσες ευκαιρίες να μιλήσει στα Ελληνικά. Συνέχεια Τούρκικά και Αγγλικά. Σε λίγο θα γίνουν οι μητρικές της γλώσσες - άντε βρε! Σου έφεξε! Θα είσαι και δίγλωσση! Ατιμούλα...

Το θέμα έχει ως εξής: η Danny νιώθει μόνη εκεί, όσο και αν έχει να την συντροφεύει ένα lobby Ελλήνων που έχει δημιουργηθεί στον τόπο που δουλεύει (στην βάση της δουλειάς της, τέλος πάντων). Για να σκεφτείτε πόσο τρελή - σε λογικά πλαίσια, πάντα - είναι, έχει βρει παρηγοριά στο blog μου (φανταστείτε την απόγνωσή της εκεί πέρα). 

Στον καλύτερο γιατρό θα σε πάμε, κούκλα μου. Μην ανησυχείς...

Η Danny, που λέτε, γράφει το ημερολόγιό της - σαν καλό κορίτσι που είναι. Σκέψεις, συμβάντα, κουλές καταστάσεις και άλλα πολλά (ήδη διάβασα κάποια προσχέδιά της και ήταν όλα τα λεφτά). Επειδή είμαι ειλικρινείς μαζί σας, θα σας πω τι πραγματικά συμβαίνει: συμφωνήσαμε (μάλλον "πιέστηκα" και λίγο παραπάνω) να φιλοξενήσω χώρο για τα "απομνημονεύματά της. Αν και η πρώτη σκέψη ήταν να φαίνεται ότι και καλά τα κλέβω από κάποιον άγνωστο. Με λίγο καλύτερη σκέψη, δεν μου άρεσε και τόσο. Έτσι, αποφάσισα (-με;) να το κάνουμε ξεκάθαρο από την αρχή.

Μάλιστα, το όνομα του ιστολογίου ίσως να παρουσιάσει κάποιες αλλαγές - μικρές, μην φανταστείτε κάτι το ιδιαίτερο...

Έχω κάνει την απίστευτη καφρίλα να αποκρύψω το επάγγελμά της. Μάλλον δεν θα είναι και τόσο καφρίλα τελικά. Θα το ανακαλύψετε στην πορεία...

Uzun zamandır görüldü

Η αλήθεια να λέγετε. Έχω πολύ καιρό να τα πω, να τα βγάλω από μέσα μου (μόλις έφαγα - τουρλού). Σκέψεις, σκέψεις και ξανά σκέψεις. Πέρασα μια φρίκη με την ιδιωτικότητα, δηλαδή δεν ήθελα να φανερώνω πράγματα για μένα (όχι ότι την ξεπέρασα).

Και όχι μόνο αυτό...

Μετά το περσινό φιάσκο που είχα πάθει στο facebook με τον καλό μου φίλο ΒΑΓΓΕΛΑ (Βάγγουρα, αν το βλέπεις αυτό, να πάρεις το παιδί σου και να πας... ξέρεις εσύ) και με προτροπή φίλου, ξεκίνησα να χρησιμοποιώ κατά κόρον την ιδιωτική περιήγηση στους εκάστοτε περιηγητές (Chrome, Mozila, Explorer). Ευτυχώς όχι στον δικό μου. Εκεί βάζω κωδικό από την αρχή.

Τον καλό μου τον υπολογιστάκο. Τον αγαπώ. Μόχθησα για να τον αποκτήσω. Ξέρεις τι είναι να τα βγάζεις πέρα με 40 καθικάκια (και δεν εννοώ αυτά που χέζαμε μικροί); Μου άξιζε στην τελική...

Anywho!

 Απλά σήμερα ξαναείδα μετά από καιρό μια φίλη, την Χριστίνα (δεν δίνω περισσότερες λεπτομέρειες - το ψυχαναγκαστικό της προηγούμενης παραγράφου που λέγαμε) και μου λέει στο άσχετο τελείως ότι διάβαζε το blog μου. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι: "τι γλυκό! Με διάβαζε και η Χριστίνα". Τώρα έκανα την σκέψη: "πρέπει να είχε πολύ ελεύθερο χρόνο τον χειμώνα"... Και μου ήρθε η όρεξη κάπως να γράψω. Είναι κάποιοι εδώ που, έστω και αν κρατάμε - χωρίς ενδεχόμενο δόλο - κάποια απόσταση, θέλουν να μαθαίνουν κάααποια από τα νέα μου.

Προς αυτούς λοιπόν:

Πάρτε κανένα τηλέφωνο!Ή έστω μια αναπάντητη, αν τσιγκουνεύεστε! Στην τελική υπάρχει και το φουμπού! Δεν δαγκώνω!

Πολύ...

Επίσημα είμαι άνεργος - καθότι αναπληρωτής - από τον Ιούνιο. Η φάση έγινε τραγική με τις μειώσεις (που σκατά θα πάει αυτή η κατάσταση;). Θυμάμαι ειδικά το σκηνικό που έμαθα τι θα πάρω για τον μήνα Μάιο. Την ώρα που το είδα, θα έμπαινα στο ολοήμερο. Δεν σας το κρύβω, πραγματικά δεν είχα κουράγιο να χαμογελάσω στα παιδιά. Τους είπα μόνο: "ζωγραφίστε" και αυτό ήταν. Έβαλα και την  μουσική να παίζει (δεν θυμάμαι τι, μπορεί και Satie) και άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στον απέναντι τοίχο. Για να ηρεμήσω (ντεμέκ), έκανα Shopping Therapy στον Μασούτη. Ξόδεψα το υπέρογκο ποσό των 5€ για να πάρω... αφρόλουτρο. Καλά ακούσατε. Αφρόλουτρο! Δεν λέτε πάλι καλά; Αν ήμουν στην Θεσσαλονίκη, μάλλον θα σήκωνα την "Πρωτοπορία" στον αέρα... Αφρόλουτρο; Αφρόλουτρο! Τι πειράζει; Άσε που το άρωμα είναι γαμηστερό (όχι τόσο σε μένα τελικά).

Οι διακοπές για φέτος προέβλεπαν Αθήνα - είτε μέσα, είτε στα πέριξ. Καφέδες με φίλους, συγγενείς, γνωστούς, είχε απ' όλα το πρόγραμμα. Μέχρι και Χαλκίδα πήγα (ωραίο μέρος - και ακόμη πιο ωραία η παραλία, αν και μου είπαν ότι δεν ήταν και από τις "καλύτερες". Τελικά είμαι πολύ ολιγαρκής...)! Ήταν να πάω και σε άλλα μέρη, τύπου Κρήτη, Λουτράκι, ίσως να πήγαινα και Ιθάκη, αλλά όλα τα σχέδια ναυάγησαν. Είτε γιατί ο φίλος ή η φίλη δεν μπορούσαν να με φιλοξενήσουν, είτε διότι κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα να μην σηκώσουν τα κινητά τους. Έτσι, υποθέτω, η λίστα με αυτούς που θα δω του χρόνου θα έχει μειωθεί αρκετά, σωστά; Σωστά...

Αυτό δεν το καταλαβαίνω: βλέπεις ότι σε έπαιρνε κάποιος τηλέφωνο. Ποιος ο λόγος να μην απαντήσεις καν (και δεν εννοώ αμέσως); Άσε και το κατάλαβα μόλις τώρα...

Μου αρέσει η Αθήνα, όσο και να με βρίζουν μερικοί. Έχει τόσα πολλά να κάνεις, άλλα τόσα να δεις, να επισκεφθείς, να γευτείς (αν και σε αυτό, ακόμη ψάχνω για ωραίες γεύσεις στην Αθήνα) να μπλα, να μπλα, να μπλα! Να μην βάλουμε τα ψώνια. Την "Πολιτεία" την ψιλοξέσκισα. Ούτε που θυμάμαι τι αγορές έκανα (στο σύνολο). Δεν πρέπει να ήταν πάνω από ...ντα ευρώ. Όπως και να έχει, το ευχαριστήθηκα, δεν το μετάνιωσα καθόλου. 

Το άλλο με την Ακρόπολη; Πήγαμε ένα απόγευμα προς την νύχτα στον Βράχο... Η θέα ήταν απλά αποστομωτική... Από Μοναστηράκι και πάνω, όλα φαίνονταν μαγευτικά. Κρίμα που δεν μπόρεσα να ξαναπάω μια φορά πριν φύγω, έτσι για το γαμώτο!

Κάααπως έτσι...

Ζέστη; Ναι, είχε αρκετή. Όπως και να έχει, δεν συγκρίνεται με την ζέστη της Θεσσαλονίκης (υγρασία βλέπεις). Το αστείο είναι ότι πάντα εδώ έχουμε λιγότερους βαθμούς Κελσίου, και πάντα η ζέστη είναι πιο αφόρητη εδώ.Είπαμε, υγρασία...

Όταν βρισκόμουν εις τας Αθήνας, έμαθα ότι μια συγκεκριμένη περίοδο, ξεκίνησε πάλι η κατάθεση των δηλώσεων για αναπληρωτές. Φυσικά και έκανα.  Μόνο που αυτή την φορά δήλωσα εσκεμμένα Έβρο. Τι σκατά Εβροπαίος θα ήμουν αν δεν το δήλωνα; Έπαιξα λίγο και με το κεφάλι μου αυτή την φορά. Δεν ξέρω. Όταν θα έχω νεώτερα, θα... τα μάθετε με κάποιον τρόπο. Ευχηθείτε μου καλή τύχη (ομοίως εύχομαι και σ' εσάς)!!!

Πως είναι δυνατόν να ξέχασα να αναφέρω το κοσμοϊστορικό γεγονός για μένα: πήγα σε ένα αξιόλογο waterpark!!! 

Πωωωω... Τι να σας λέω!!!

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω!!!

Άκρατος ενθουσιασμός!!!

Τα έκανα πάνω μου... Αλλά δεν πειράζει!!! Ιιιι!!!

Σε κάτι τέτοιες φάσεις καταλαβαίνω και κατανοώ ότι είμαι ένα μικρό παιδί που περνάει στερητικό σύνδρομο αδρεναλίνης. Δεν μ' ένοιαξε καθόλου ο χρόνος αναμονής. Δεν μ' ένοιαξε καθόλου το πόσο κάτι μαλακισμένα μαζί με τις μανάδες τους (ωραίος γονιός - από μικρός τα μαθαίνει στην πουτσιά. Way to go, mom) μου κλέβανε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την σειρά, στην οποία περίμενα αρκετό χρόνο ώστε να ξεφλουδίζετε τώρα η πλάτη μου.

Νταξ, αυτό με πείραξε...

Δεν σταμάτησα καθόλου να ανεβοκατεβαίνω στις τσουλήθρες. Μ' έπιασε το αυτιστικό μου σε εκείνη την φάση. Για παραπάνω από μια ώρα, ανεβοκατέβαινα τις σκάλες για να πάω στις τσουλήθρες. Όλες τις πέρασα ένα χέρι. Και δυο μην σου πω. Και παραπάνω από 4 για την ακρίβεια. Σε κάποια φάση κάθομαι να σκεφτώ ότι ήρθα με παρέα εδώ πέρα, μα που είναι; Και πηγαίνω προς τις ξαπλώστρες στις οποίες είχαμε αράξει. Μόνο τότε κατάλαβα ότι διψούσα απίστευτα - για πείνα, όχι και τόσο. Το 500 έφυγε άκλαφτο, περιττό να το πω.

ΦΥΣΙΚΑ και δεν αρκέστηκα στη μια φορά μόνο... ;)

Υπήρξε και δεύτερη παρέα. Πιο θαρραλέα από την πρώτη και πιο πρόθυμη να δοκιμάσει τα όριά της. Τους διπλούς "λουκουμάδες" (ως είθισται να τους λέμε με τον Βάγγουρα) τους είχαμε ματώσει. Μιλάμε για γέλιο τώρα, όχι αστεία - και ξέρετε πως γελάω...

Το μεγάλο μου παράπονο παραμένει το ότι δεν πήγα στο Allou Fun Park. Έχει καταντήσει σαν αλησμόνητη γη. Εκεί να με δείτε. Αρρώστια πραγματική. Και το καλύτερο; Δεν αναγουλιάζω με τίποτα.

Μωρέ, λες να πάω για αστροναύτης; Συμφέρω...!!!

Και τώρα, πίσω στα πάτρια εδάφη. Ίδια πρόσωπα (αλλά αγαπημένα), ρουτίνα, βαρεμάρα. Πρέπει να βάλω την εφευρετικότητά μου μπρος και να βρω τι θα κάνω τόσο καιρό εδώ - πέρα από τα μονοήμερα ταξιδάκια σε θάλασσες...

Λίγο chill out, διότι χάλια τα νεύρα σας, χάλια...