Διδυμότειχο Opera

Σήμερα η μέρα ήταν των πολλαπλών shock. Το πρώτο ήταν με τον διευθυντή του ενός σχολείου (φαινόταν τι κουμάσι ήταν από την αρχή. Ομοφοβικός και εκκολαπτόμενο φασιστόμουτρο - δολοφονικός συνδυασμός) και το δεύτερο ήταν όταν έβαλα να ακούσω ραδιόφωνο στο κινητό, φεύγοντας από το σχολείο. Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Βαθιά ανάσα και φύγαμε!

Προς θεού, όχι με αυτό το μαρκούτσι!

Ο διευθυντής, λοιπόοον! Ο καλός μας ο κύριος Σ. (ας κρατήσουμε και κάποια πράγματα από κοντά - απευθύνομαι στους περίεργους). Ένας άνθρωπος μεγαλωμένος και γαλουχημένος με την ιδέα ότι "το παιδί θα διορθωθεί αν του βάλεις να γράψει το όνομά του 200 φορές, και δη σε ένα παιδί που ανήκει σε μειονότητα (το συγκεκριμένο αμφιβάλλω αν ξέρει να το γράφει). "Τα μουσουλμανάκια", όπως τα αναφέρουν χαρακτηριστικά οι δάσκαλοι. Πλέον, το λένε και τα παιδιά του σχολείου (άκου εκεί "μουσουλμανάκια". Λες και αναφέρονται σε καμιά ταβέρνα στο λιμάνι). Υπάρχει άνθρωπος που το πιστεύει αυτό; Ειλικρινά απαντήστε μου. Ακόμη και εγώ που ήμουν από τους ήσυχους της τάξης (όσο και αν σας φαίνεται απίστευτο, ισχύει. Οι γονείς μου με παρατούσαν σε ένα σημείο και δεν το κουνούσα, αν δεν έρθει να με πάρει κάποιος), όταν μου βάλανε αυτού του είδους την τιμωρία (ο Θεός να την κάνει) το βρήκα πάρα πολύ αστείο - καταρχήν - και επίσης δεν νομίζω ότι "έβαλα μυαλό". Επειδή αυτός μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πλήρη απουσία παιδαγωγικής κατάρτισης, τι χρωστάνε τα καημένα να γίνουν σαν τα μούτρα του; Άσχετο, αλλά τα ίδια σκ*#ά είναι και η γυναίκα του. Κρυόκωλη και τσαούσα. Τι στο διάολο; Συνεννοημένοι είναι; Αλλά τι λέω; Είναι ανδρόγυνο. Αν δεν ταίριαζαν, δεν θα συμπεθέριαζαν.  

Επειδή είναι Ο διευθυντής, αυτό σημαίνει ότι είναι και Ο αστειάτορας του Διδυμότειχου (έκλασε ο Σερβετάς και βγήκε αυτός). Θα αναρωτιέστε γιατί τον λέω ομοφοβικό. Θα μάθετε μόλις τώρα...

Διάβαζε διάφορα άρθρα στο ίντερνετ και ένα από αυτά ήταν για το "Go Greek for a week". Το ξέρετε όλοι, οπότε δεν θα μπω καν στον κόπο να το αναλύσω. Και επειδή τον έπιασε αίσθημα εθνικής (ψωρο) υπερηφάνιας, άρχιζε να βρίζει τους Άγγλους. Πάνω εκεί, του ήρθε το κα - τα - πλη - κτι - κό "ανέκδοτο" (ακολουθεί πρελούδιο):

-  Άντε μωρέ με τους βρωμοάγγλους, που θα μας την πούνε, τις παλιοπουστάρες. Το ξέρεις ότι όλοι οι βουλευτές είναι αδερφές;

Αφού βέβαια έπαθε αυτό το παραλήρημα, το είπε:

- Ξέρεις πως βγάζουν οι Άγγλοι το προφυλακτικό; Ε; Ξέρεις;

Η απάντηση ήταν πολύ προβλεπόμενη...

- Κλάνοντας!!!

Ακολούθησε γέλιο από αυτόν, πνιχτά από τους "άντρες" της παρέας. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να περιμένει την συνέχεια...!!!

(Δασκάλα Αγγλικών) - Και τι σημασία έχει αυτό; Μια χαρά την διοικούν πάντως!

Αυτό πόνεσε...

Μετά το βούλωσε και άλλαξε στα καπάκια θέμα. Κλασικός χέστης επαρχιώτης, τι να πω.

Γάμησέ τον προς το παρόν. Απ' ό,τι φαίνεται θα ακούσω πολλά από αυτόν. Οψώμεθα και θα τα μάθετε.

Το άλλο θέμα που λέτε (σοκαριστικό για τα δεδομένα της επαρχίας) ήταν το ραδιόφωνο. Τα πράγματα δείχνουν ότι το Διδυμότειχο κατατάσσεται στον προσωπικό μου κατάλογο των "παρασιτουπόλεων". Μια με το κινητό (αν έχεις Κοσμοτέ, στο άσχετο μπορεί να έχεις και Avira - Τουρκική εταιρία) και μια σήμερα με το ραδιόφωνο. Δεν έπιανε φυσικά τους σταθμούς που είχα αποθηκευμένους από Θεσσαλονίκη και έτσι αναγκάστηκα να κάνω αναζήτηση καινούργιων σταθμών. Τι περίμενα και εγώ ο δύσμοιρος; Ένα σταθμό με ροκ - έστω έναν σταθμό που να παίζει τα εμπορικά (ξένα εμπορικά, τα εμπορικά ελληνικά είναι για τον φέτσουλο). Αφού έγινε η καθιερωμένη αναζήτηση, πέφτω πάνω σε ένα σταθμό από την Βουλγαρία!!! Περιττό να σας πω ότι γούσταρα, διότι... Δεν έχει αλλά και διότι. ΑΠΛΑ ΓΟΥΣΤΑΡΑ! Ο αμέσως επόμενος σταθμός, έπαιζε κλασσική μουσική. Και έπεσα πάνω την ώρα που είχε όπερα. Διδώ και Αινείας παρακαλώ! Καλή εκτέλεση (του 1951, στην Ζυρίχη. Η Διδώ ήταν Ελληνίδα, το όνομα του Αινεία δεν μπορώ καν να το προφέρω), αν και παραέγινε το κακό με το πόσο αργά τα έπαιρνε όλα ο μαέστρος. Τον εσιχάθηκα. Αλλά αυτό που σιχάθηκα περισσότερο είναι τον εκφωνητή. Ποιος έγραψε την όπερα αυτή; Ξέρετε;; Πολύ λάθος!!! Τα δεδομένα λένε ότι λέγετε Χένρι Περσέλ... Περσέλ!!! Περσέλ!!! Το προσπερνάω διότι δεν νιώθω καλά, ανακαλώντας το...

Σ' αυτό το σημείο θέλω την βοήθειά σας. Ο σταθμός είναι ο 88,1. Το έψαξα στο ίντερνετ και δεν βρήκα τίποτα. Βοήθεια! Οποιαδήποτε πληροφορία θα αμειφθεί  (ψάριιι)!!!

Να δείτε το Fab5 στον ΑΝΤ1. Γελάω πάρα πολύ. Σαμαρά ζούμε για να σε ακούμε - και Ψινάκη. 

Νύχτες. Ευχαριστώ που με διαβάζετε! :)

Αρκετά για σήμερα.

Υ.Γ. Ρε παιδιά να ρωτήσω: ποιος με διαβάζει και μένει στην Ρωσία; Όπως και να έχει, спасибо !!!

Δεν την παλεύω κάστανο

Κάνω μια μικρή "ιεροτελεστία", δικιάς μου εφεύρεσης, που έχει τις ρίζες της από παλιά, όταν ακόμη ήμουν φοιτητής στην Θεσσαλονίκη: βράζω αργά το νερό και στην συνέχεια βάζω και το φακελάκι τσάι. Πράσινο τσάι με λεμόνι. Δεν είναι τα φανταστικά βοτάνια που είχα τότε, αλλά τι να κάνεις; Εκεί που βρίσκομαι, δεν λες που μπορώ και κρατάω λίγα πράγματα από το παρελθόν;

Γουλιά και ξεκινάω...

Συνέχεια έρχεται μια φράση που είχα διατυπώσει ο ίδιος για τον εαυτό μου: είναι ευλογία και κατάρα να έχεις μεγάλη μνήμη. Ευλογία διότι μαθαίνεις πολλά πράγματα και δεν πρόκειται να τα ξεχάσεις. Άσε που αυτό το σημείο της "σοφιστείας" έχει και την πλάκα του. Θυμάσαι πράγματα που οι υπόλοιποι δύσκολα θυμούνται - για την ακρίβεια το ξεχνάνε. Σε αυτό πολλοί φίλοι μου μπορούν να με επιβεβαιώσουν. Όταν συμβαίνει αυτό, συνήθως οι συζητήσεις καταλήγουν σε ατελείωτες ώρες γέλιου και αναμνήσεων - το ένα φέρνει το άλλο κλπ.

Έρχεται και το, ας πούμε, δυσάρεστο: να μην ξεχνάς. Ακούγεται λίγο οξύμωρο, το καταλαβαίνω. Εννοώ να μην ξεχνάς τις δυσάρεστες καταστάσεις, αυτές που σε έκαναν να πονέσεις, να κλάψεις (όχι πάντα) - είτε από τα νεύρα είτε από στεναχώρια και κυρίως, τους ανθρώπους που σου το προκάλεσαν αυτό. Σε αυτό θα προσθέσω και τους ανθρώπους που πίστευες ότι πραγματικά άξιζαν ένα κομμάτι από την ζωή σου. Θα καταλάβετε τι εννοώ αν πω το εξής: τους ανθρώπους που το έπαιζαν "φίλοι". Είναι σαν αρρώστια στην ζωή καθενός. Γελάς μαζί τους άπειρες ώρες, περνάς μαζί τους άλλες τόσες και στο τέλος τα πράγματα, ως είθισται, λόγω του ότι έχουν την τάση να αλλάζουν, αλλάζουν και οι ίδιοι. Όχι βέβαια προς το καλό το προσωπικό του καθενός, προς το δικό τους (φυσικά). Ποιος έχει τα κότσια να πει κάτι τέτοιο εξ αρχής, ότι δεν σε βλέπει σαν πραγματικό φίλο; Ακόμη και εγώ καμιά φορά κωλώνω - μόλο που δεν έχω κάνει τέτοιες ψευτοφιλίες (αν θεωρεί κανείς ότι έχω κάνει κάτι τέτοιο, ας το πει). Το χειρότερο είναι ότι το μαθαίνεις ΠΑΝΤΑ μετά, αφού γ*#θεί η κατάσταση μεταξύ σας και καταλαβαίνεις συμπεριφορές. Θεωρώ ότι καταλαβαίνετε τι λέω. Πιστεύω ότι το έχετε ζήσει πολλοί. Εγώ το έχω ζήσει πρόσφατα - το ζω ακόμη. Και απ' ό,τι φαίνεται, δεν θα σταματήσουμε να το ζούμε...

Συγγνώμη για το πρήξιμο. Έγιναν κάποια πράγματα πρόσφατα και απλά θέλω να τα πω. Δεν είναι κάτι, θέλω να πιστεύω. Εύχομαι να τελειώσουν όλα σύντομα. Αλλά τι λέω; Τα "αποτυπώματα" θα είναι πάντα εκεί. Γ*#ώ την καλή μου μνήμη...

Ευτυχώς γίνανε κάποια πράγματα σήμερα και γέλασα. Σε σημείο δακρύων (το Ραπανάκι το γνωρίζει πολύ καλά αυτό). Άκουγα ατάκες από συναδέλφους, όχι τόσο που είπαν αυτοί, ατάκες που είπαν και μαθητές τους. Αφορούσαν τοπικές διαλέκτους και η σύγχυση που δημιουργείται σε κάποιον που δεν την ξέρει.  Θα αναρτηθούν οσονούπω στο ιστολόγιο Ελ ατακαδόρ. Αναμείνατε...

Ακόμη μια γουλίτσα και συνεχίζω...

Είναι περασμένες 00:00. Θεωρητικά θα έπρεπε να κοιμάμαι. Η τηλεόραση υπνωτίζει. Άρα, κοιμάμαι ήδη δύο ώρες. Ο πραγματικός ύπνος, όμως, έρχεται με την συγκεκριμένη εκπομπή: τους Ρ.Α. (μην κάνετε πως δεν καταλάβατε, ξέρετε ποιους εννοώ). Αυτό που παθαίνω με δαύτηνε, το έχω πάθει και με την "Λάμψη" (όχι του Cubric, του Foskolou): την σιχαίνεσαι, αλλά αν κάνεις το λάθος και περάσεις από εκεί, την πάτησες. Θέλεις όπως και δήποτε να δεις τι θα γίνει παρακάτω, αλλιώς θα σκάσεις. Κακά τα ψέμματα, κάποια πράγματα που κάνουν είναι πετυχημένα, ας πούμε τώρα δείχνει τον Σταρόβα (μου την ψιλοσπάει για μια δήλωση που είχε κάνει, αλλά το ξεπερνάω σιγά - σιγά) και πετούσε κάτι πετυχημένα - για την ακρίβεια τραγουδούσε. Ωδή για την "πολιτιστική και γλωσσική διαμάχη" μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Γέλασα λίγο (ναι, το έπαθα και αυτό), αλλά μετά σαν να μην το είδα. 

Κοινώς, αυτή η εκπομπή μου θυμίζει το μεσημεριανό φαγητό που έφαγες την προηγούμενη εβδομάδα:  σαν να μην πέρασε ποτέ.

Αν και έχω πάρει φόρα για να πω κι άλλα, θα κάνω κράτη για αύριο. Τα λέμε.

Το O.S.T. της ημέρας:

Thanx Τέο! ;)

Δεν τρέχει κάστανο

Σημαντικές αλλαγές από σήμερα, φίλοι μου! Έχω λάπιτοπι, πράγμα που σημαίνει ότι έχω γλιτώσει το βασικό έξοδο του ίντερνετ - όχι τελείως, βέβαια. Θα πληρώνω το μερίδιό μου στον ιδιοκτήτη, μιας και αυτός έχει το μόνδεμ. 24mbps και οι γραμμές είναι τέσσερις (από πέντε). Δεν με χάλασε καθόλου! Ας είναι καλά η καλή μου η αδερφή και οι καλοί μου οι γονείς που μου το φέρανε εδώ στα "απομακρυσμένα". 

Καρδούλες!!! <3

Ευτυχώς που έμεινε η μητέρα και σήμερα. Μαγειρέψαμε, ψωνίσαμε, ξανά ψωνίσαμε, γενικά κάναμε πολλά ψώνια σήμερα. Τι λαχανικά θες, τι κρεατικά θες (εντάξει, λίγο τσιτσί που και που χρειάζεται). Ενθουσιάστηκε την προηγούμενη φορά με τα κρεμμύδια. Ήταν, λέει, πολύ ζουμερά. Έχω ακούσει για πορτοκάλια, για μανταρίνια, εσπεριδοειδή γενικότερα, αλλά για κρεμμύδια πρώτη φορά το ακούω. Όπως και να έχει, σήκωσε το μανάβικο από κρομμύδια. 

Κόντευα να ξεχάσω πως είναι να μαγειρεύει κάποιος άλλος για σένα. Θα μου πεις, δεν είμαι και πολύ καιρό εδώ πάνω μόνος. Σχεδόν ανά δυο εβδομάδες έρχεται και κάποιος (οι γονείς μου στην προκειμένη περίπτωση - άντε, σγα σγα να έρχεται και κανένας από εσάς... Ναι! Εσένα λέω που διαβάζεις τις γραμμές αυτές). Αλλά, σαν το φαγητό από τα χέρια άλλου, και δη έμπειρου στην μαγειρική, είναι άλλη φάση.

Σήμερα έκανα μια δραματική διαπίστωση. Για όσους δεν ξέρετε (βασικά, κανένας σας δεν το ξέρει), ο μετρητής του ρεύματος (a.k.a. "χελώνα", πλέον γνωστό και ως "αντίστροφη μέτρηση θανάτου τσέπης") είναι μέσα στο σπίτι. Καλή φάση, διότι βλέπεις ανά πάσα στιγμή τι καταναλώνεις. Εκεί που μαγειρεύαμε (δηλαδή, μαγείρευε), έριχνα και κανένα βλέφαρο στο διάολο αυτό. Εκείνο το δισκάκι (πως σκατά λέγεται δεν ξέρω), ενώ όταν ανάβεις απλά γυρίζει και το βλέπεις να κινείται αργά και σταθερά, όταν ανάβεις τον φούρνο ή το μάτι (ή το θερμοσίφωνα μια άλλη φορά που το έβλεπα) απλά χάνει την μπάλα. Σήμερα, εν ολίγης, καταναλώσαμε 5 κιλοβατώρες! Τώρα πως μεταφράζεται σε τιμή δεν ξέρω, αλλά μου φάνηκε πολύ. Αν ξέρει κάποιος, ας βοηθήσει. Βαριέμαι να κάνω αναζήτηση στο ίντερνετ για το πόσο αντιστοιχούν κλπ κλπ...

Κάτι νούμερα που έχει...

Έχω τόσα αποθέματα τροφής, που υπάρχει περίπτωση να μου φτάσουν και μέχρι τον Ιανουάριο. Για να δείτε πόσο σας σκέφτομαι (αναφέρομαι στα πρεζόνια της καφεΐνης), έχω και καφέ ελληνικό και φραπέ (ντεκαφεϊνέ). Κανονίστε, διότι δεν μπορώ να τα πιω όλα αυτά μόνος μου! Επίσης, έχω μπόοολικη φέτα. Ατελείωτη, πραγματικά. Σε αυτό δεν θέλω βοήθεια. Είναι δικιά μου!

Έπος αθλιότητας η φωτογραφία...

Αυτιά για σήμερα. Αύριο πάλι. Πάω να ζήσω στιγμές οικογενειακής θαλπωρής. Ύπνου δηλαδή...

Υ.Γ. : Αμερικλάνε, αν με ακούς (βλέπεις, τέλος πάντων), έχω να σου πω το εξής: φέτες υπάρχουν πολλές. Σαν την φέτα Σουφλίου ΚΑΜΙΑ! Επίσης, μάθε μου να κάνω απεύθυνση. Πως περιμένω αυτή την μέρα...