Ντάκο Bell

Ζητώ συγγνώμη από το ταπεινό κοινό μου, που δεν του έγραψα κάτι τόσο καιρό. Αλλά τι λέω; Τέσσερα άτομα με διαβάζουν όλο κι όλο. Κι αν... 

... και ξέρει ποιος/α είσαι ...

Βασικά δεν έγινε και τίποτα το ιδιαίτερο αυτές τις ημέρες. Το συνταρακτικό νέο είναι ότι έχω ξεμείνει από λεφτά και ζήτησα από την καλή μητερούλα να βάλει κάτι στον τραπεζικό λογαριασμό. Πάνε εκείνες οι εποχές που έβλεπα από κοντά το "αλισβερίσι" χρημάτων. Είχε μια πιο σκοτεινή χροιά. Άσε που μπορούσες ανετότατα να παζαρέψεις το ποσό σου. Τώρα... Πνιχτήκαμε εις τας τεχνολογίας. 

Τώρα που το σκέφτομαι, φαντάζεσαι να περίμενα να μου δώσουν τα λεφτά από κοντά; Θα είχα πεθάνει από ασιτία. Σε συνδυασμό με κάποια βλαμμένα από τα σχολεία (για τα παιδιά αναφέρομαι), θα έπρεπε να κλείσω κάσα από τώρα. Πλέον δεν συμφέρει να πεθάνεις. Ούτε να ζεις. Τι σκατά θα κάνουμε;;;

Ίσως και ο μόνος που χαίρεται με τόσα ερωτήματα.

Όλως παραδόξως, σήμερα ήταν μια μέρα σχετικά ήρεμη. Σχετικά. Αν εξαιρέσεις τα παιδιά της Α' Δημοτικού (γνωστά και ως ΠΡΩΤΑΚΙΑ) τα οποία, κάθε φορά που έρχεται η Τετάρτη, με πιάνει κρύος ιδρώτας. Για να το καταπολεμήσω (και καλά), είμαι προετοιμασμένος κάθε φορά για πολύ φωνή. Παίζει να ακούγομαι σε όλο το σχολείο. Θα βγάλω και δίσκο! Τέτοια φωνή δεν λέει να πάει στράφι...

Αύριο μεγάλη μέρα. Είτε θα κλάψω από τα γέλια (με τα φάλτσα που θα κάνουν τα μικρά), είτε από την ντροπή. Μόνο αν βγει χάλια η γιορτή, μην γυρίσουν και πουν μετά : "Α! Ο μουσικός μας βοήθησε στην γιορτή" ! Ο Παντεπόπτης να με φυλάει (διότι είμαι και πολύ γούτσου)! 

Ένα άλλο που δεν κατάλαβα είναι το εξής: γιατί πρέπει να πάω από τις 08:30 στο σχολείο; Αγελάδα θα αρμέξουμε;;; Έκανα υποχώρηση (δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς, δεν μ' έπαιρνε). Ήθελα να σαπίσω στο κρεβατάκι μου και να δω τα υπόλοιπα επεισόδια "Steps" (καταλαβαίνετε σε τι σημείο έχω φτάσει). Από την άλλη σκέφτομαι ότι θα δω τον έρωτά μου, τον Σταυράκη.

Δεν θυμάμαι να έχω μιλήσει ποτέ για τον Σταύρο. Ο Σταύρος είναι ένα 9χρονο αυτιστικό παιδί, με απίστευτο ταλέντο στην μουσική. Για όνομα! Θυμάται όλες τις μελωδίες απέξω!!! Το σοκ το έπαθα την προηγούμενη Παρασκευή. Καθόμουν με την κυρία που τον προσέχει και συζητούσαμε. Μου λέει : "να πεις τον Σταύρο να σου τραγουδήσει. Τραγουδάει πολύ καλά! Βγήκε στο ραδιόφωνο για μπλαμπλαμπλα". Κοινώς, τον εκθείαζε. Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις κρατάω μικρό καλάθι. Δεν είχα καμία απαίτηση. Είπα από μέσα μου: "Εντάξει! Τον αγαπάει πάρα πολύ για αυτό τα λέει! Και πως να μην αγαπάς αυτό το πλάσμα; Είναι αξιολάτρευτος!".

Κανείς, όμως, δεν με προετοίμασε για την συνέχεια...

Έρχεται ο Σταύρος, τελικά, εκεί που καθόμουν με την νταντά του. Τον πείθω να μου τραγουδήσει κάτι που ήξερε πρόσφατα (συγκεκριμένα, το "Αργυρόκαστρο", μιας και το είχε πει στο ραδιόφωνο). Φυσικά και δεν με/μας άκουσε και ξεκίνησε να λέει το "χοντρό μπιζέλι" (το μάθαμε πρόσφατα). 

Και σε εκείνο το σημείο, κουφάθηκα...

Άρχισε να το λέει ακριβώς στον τόνο (δεν καταλάβατε, ΑΚΡΙΒΩΣ στον τόνο, τον θυμόταν), να μην ξεφεύγει ΟΥΤΕ μόριο. Και ας χτυπιόταν σαν παλαβό. Δεν έχασε την στήριξη ούτε για αστείο (μια φορά μόνο και εκείνο επειδή χόρευε κιόλας). Να χέσω την στήριξη που μάθαινα τόσο καιρό. Και στα καπάκια, μου πετάει και την αρκούδα καφέ. Φυσικά άψογα εκτελεσμένο! Το αστείο ήταν που, δεν θυμόταν μόνο τον τόνο, έκανε και την μουσική!!! Με ένα του τραγούδι, έσκισε πολλών τα πτυχία...

Κάπου εκεί, τρελάθηκα.

Θα πάω εκδρομή στα πέριξ!!! Επιτέλους! Έχω ψιλοπήξει αυτές τις μέρες. Όλο σπίτι - σχολείο, σχολείο - σπίτι. Ούτε καν λαϊκή (τώρα ειδικά που δεν έχω και πολλά γκαφρά, τι να πάω να κάνω;). Θα ενημερώσω εντός ολίγων ημερών. 

Ως τότε, να περνάτε καλά (πολύ κλισέ έχουν καταντήσει οι "κατακλίδες" μου), να δείτε καμιά ταινία και προσοχή στα ποπ κορν (τώρα το έσωσα)...

Δεν ξέρετε τι κυκλοφορεί...

Πάμε Έβρο;

Και δεν πάμε; Τι έχουμε να χάσουμε; Είναι φθηνά σχεδόν τα πάντα. Και κάνει ψοφόκρυο!!! Μέσα σε δύο μέρες (βλακείες λέω. Από χτες το απόγευμα) τα πάντα μπήκαν στο ψυγείο. Ακόμη και εγώ...

Όταν ξύπνησα, ήταν κρύο ακόμη και το σεντόνι. Μετά από μια πάλη με το πάπλωμα (ο θεός να το κάνει. Λες και είναι από αφρό σαπουνιού Μασσαλίας - ah, τι chic) και με μια άλλη με μένα (σχιζοφρένεια έχω;), πήρα την μεγάλη απόφαση να τσακιστώ να πάρω κανένα σαλατικό, λίγο ψωμί (το ξέρατε ότι η μαργαρίτα έχει 8 ολόκληρα κομμάτια; Ήδη τρίβω σατανικά τα χέρια μου) και να σκεφτώ τι θα φάω για μεσημέρι (πατάτες βραστές θα κάνω τελικά). 

Όταν κατάφερα να σηκωθώ από το κρεββάτι (μετά κόπων και βασάνων), αφού έφαγα και κάτι (ρυζόγαλο - θα μιλήσω παρακάτω για αυτό), σκέφτηκα το εξής: αφού κάνει το απίστευτο κρύο, γιατί να μην φορέσω τις αρβύλες από τον στρατό; Είναι αρκετά καλές για τέτοιους καιρούς (ειδικά για χιόνια). Τα φοράω και αμέσως ένιωθα ότι περπατούσα σε ξυλοπόδαρα. Τι σκατά; Τόσο χαμηλά είναι τα "καθημερινά" παπούτσια; Το προσπέρασα γρήγορα, διότι δεν με παίρνει χρονικά.

Πρώτη στάση: φούρνος. Δεύτερη στάση: Μανάβικο. Μετά το μανάβικο, κατέβαινα μια από τις πιο γνωστές οδούς του Διδυμοτείχου (δεν έχει και πολλές). Είχα σταμπάρει ένα μαγαζί τόσο καιρό που είμαι εδώ και ήθελα οπωσδήποτε να το επισκεφτώ. Είναι από αυτά που έχουν τα βοτάνια, τα καλά προϊόντα ρε παιδί μου. Το ζαχάρωνα συνέχεια. Βρίσκω μια συνάδελφο (από τα τρία δημοτικά που βρίσκομαι), πιάνουμε την κουβέντα και την ρωτάω αν ξέρει τι παίζει με αυτό το μαγαζί. Έχει καλά προϊόντα ή πουλάει αέρα κοπανιστό; Ούτε και αυτή ήξερε. Με τα πολλά, με πείθει να μπω στο μαγαζί να ρίξω ένα βλέφαρο (ατςςς). Τυπικό μαγαζί που πουλάει αυτού του είδους τα πράγματα, εσωτερικά.

Μου άρεσε ένα συγκεκριμένο: το δάκρυ της Χίου (νέο μυθιστόρημα της Κάλη Καρατζά). Και σε εκείνο το σημείο μου ξεφουρνίζει το εξής: 

- Το "δάκρυ της Χίου" το έχουμε σε προσφορά.Τα 100 γραμμάρια, από 6 ευρώ στα 3.

Σχεδόν με κλειστά μάτια το πήρα.

Την ρωτάω γιατί σε αυτή την τιμή; Και μου λέει: "Επειδή είναι τσαλακωμένο το σακουλάκι του" ! 

Τώρα, το καημένο σακουλάκι που είναι τσαλακωμένο (άχου το μωρρρέεε), είναι στην κουζίνα μου. Χνιε, χνιε, χνιε...

Μιλάμε για πολύ δάκρυ...

Το ρυζόγαλο, λοιπόν, βγήκε καλό. Εντάξει, δεν βγήκε και σιμιγδαλένιος χαλβάς (όσοι έχουν δοκιμάσει από τα χέρια μου, ξέρουν), αλλά τρώγεται. Τελικά, ήθελε περισσότερο ζάχαρη. Και περισσότερο νισεστέ. Ας με βοηθήσει κάποιος/α σε αυτό: αφού κρύωσε το ρυζόγαλο, τα έβαλα (τα μπωλάκια) στο ψυγείο. Γιατί, όμως, κανένα από τα δυο δεν έχει στερεοποιηθεί και είναι σαν σούπα; Έφταιγε το ότι δεν έβαλα αρκετό νισεστέ; Έβαλα όσο χρειαζόταν!!! Άι σιχτίρ... Τσατίζομαι όταν κάνω συνταγές και δεν μου βγαίνουν με την πρώτη. Τα παίρνω, πραγματικά...

Ω θεοί!!!!!!

Πεινάω. Και πεινάω πολύ.

Παιδάκια, θα σας ευχηθώ καλό Σαββατοκύριακο. Να περάσετε τέλεια και πιείτε καμιά μπύρα και για μένα. Το αξίζω!!! :Ρ

No more κάστανο!!!

Βλέπω τα καημένα τα κάστανα στο σταχτοδοχείο μου και τα λυπάμαι. Τα πήραμε μαζί με την mama (γαλλική προφορά, τύπου) την προηγούμενη εβδομάδα. Τα είδα στο μανάβικο, απ' όπου τα πήραμε, και τα λιμπίστηκα. Δεν ήθελα και πολύ. Όταν έδωσε και την ιδέα η mama (ομοίως), εκεί πέρα λύγισα. Κανένα κιλό πήραμε, αν θυμάμαι καλά. Φυσικά και τα περισσότερα τα πήραν οι γονείς μου, διότι δεν έπαιζε να τα φάω μόνος μου. Έφαγα δύο πριν από δυο μέρες. Το προγραμμάτιζα να φάω σήμερα, είτε στο σχολείο - καθώς θα περίμενα να μπω για ολοήμερο, είτε στο σπίτι για σνακ αντί για σοκολάτα ΙΟΝ (την οποία στην τελική την ξέσκισα). Υγιεινή διατροφή και έτσι. Αλλά σκατούλες. Τελικά, έκανα ρυζόγαλο με το γάλα που έληγε σήμερα. Και τα κάστανα στέκονται εκεί, δεν τρέχουν...

Σας παρακαλώ, δεν θα ήθελα... ΑΛΛΟ!!!

Πολύ δεν το ξέρετε αυτό για μένα (δεν ήταν incognito, απλά δεν έτυχε να το μάθετε). Ξεκίνησα μαθήματα ισπανικών (ισπανικής γλώσσας, ανόητοι) για να πάρω το C2 (superior). Βρήκα και ένα καθηγητή Ισπανό εδώ και είπα καλή ευκαιρία να τα τελειοποιήσω. Η τιμή ήταν φθηνή νομίζω (125/μήνα, τουτ' έστιν 15,62 η ώρα). Εκεί ακριβώς έρχονται και τα "περίεργα" με τον τυπά. Η τιμή αυτή ήταν για ιδιαίτερο (σε φροντιστήριο κάναμε). Έλα, όμως, που ήμασταν δύο μέσα στην τάξη! Τι στο καλό, ξέχασα να μετράω;;; Όταν λέμε ιδιαίτερο, συνήθως δεν λέμε εγώ και εσύ (ο καθηγητής);;; Το βουλώνω για αρχή για να δω τι θα γίνει, πως θα εξελιχθεί η κατάσταση.

Και μετά βλέπω το εξής "φασούλι"...

Ναι μεν κάναμε δύο ώρες την εβδομάδα, αλλά αυτές διαρκούσαν 50 (!!!) λεπτά. Για την ακρίβεια, στο προτελευταίο μάθημα που έκανα, διήρκεσε 40 (!!!!!) λεπτά. Δεν την παλεύουμε εδώ μέσα, μου φαίνεται!!! Το συζητούσαμε με τον τύπο που πληρώναμε για ιδιαίτερο μάθημα (έκαστος) ότι θα πρέπει να τον μιλήσουμε κλπ. , δεν την πολυπαλεύουμε οικονομικά και κάτι τέτοια. Συγκεκριμένα, ο Θ. είναι χωρισμένος και πληρώνει διατροφή στην γυναίκα του (με την οποία είμαστε συνάδελφοι σε ένα από τα τρία σχολεία). Δεν τον παίρνει ιδιαίτερα (το πιάσατε το αστείο;;;Εεε;;;Χα,χα...Χα...Όχουυυ) να έχει και άλλα έξοδα. Οπότε, με συνοπτικές διαδικασίες, το σταμάτησε χτες. Σε αυτό το σημείο, άρχιζαν να μου μπαίνουν ιδέες.

Μήπως δεν μπορώ να τα καταφέρω να τα πληρώσω; Φαντάσου, αυτός είναι αξιωματικός στον στρατό και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Έχω νοίκι, έξοδα, όλο και κάποια εκδρομούλα θα θέλω να πάω. Γενικότερα θα ήθελα άνεση οικονομική και να μην εξαρτούμε από τους γονείς μου.

Ουφ!!!

Μετά από μια "εσωτερική" πάλη, στο αν μπορώ να αντεπεξέλθω ή όχι, πήρα την απόφαση να μην συνεχίσω. Ξέρω καλά ότι έκανα το σωστό για το καλό της τσέπης μου. Όχι μόνο για αυτήν, αλλά για το στομάχι μου και το έντερό μου, διότι αν δεν μπορούσα να είμαι τακτικός στις πληρωμές, θα μ' έπιανε τρελό άγχος και θα είχα την αντίστοιχη ενόχληση στα σημεία αυτά. Μου αρέσουν γενικά οι ξένες γλώσσες, και δη τα Ισπανικά (γελάς; Που 'τανε να κλαις) αλλά ήταν λίγο ακατάλληλη η στιγμή για να τα ξεκινήσω.

Θα την μάθω όμως, που θα πάει;

Δεν βλέπω την ώρα να δοκιμάσω το ρυζόγαλο που έφτιαξα! Συγγνώμη που σας αφήνω σύξυλους (ούτε που ίδρωσε το αυτί σας), αλλά είμαι ολίγον τι κοιλιόδουλος...

Αηδίες. Εγώ το κάνω καλύτερα.