Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

Ψόφιο luncheon meat

Τι σκατά έχω πάθει σήμερα και είμαι τόσο χάλια; Όχι ψυχολογικά(με τονώνει το ηθικό το ότι πλησιάζουν οι μέρες για διακοπές - και επιτέλους θα δω φίλους και γνωστούς. Μπορεί και εχθρούς, ποτέ δεν ξέρεις), αλλά σωματικά. Με το που έκανα και την τελευταία ώρα στο ολοήμερο, πραγματικά άρχισα να σέρνομαι. Στο δε σπίτι; Κόντεψα να φάω τρελές σαβούρντες. Ναι, ξέρω τι θα σχολιάσετε από μέσα σας (αυτοί που με γνωρίζετε από κοντά): "Κανένα νέο θα μας πεις;". Ειλικρινά, παιδιά, σήμερα είμαι χάλια σωματικά! Δεν κάνω πλάκα! Επίσης, νυστάζω πολύ. Δεν θα κοιμηθώ τώρα, διότι το βράδυ το μάτι πάλι γαρίδα θα είναι. Από την μύτη να με πιάσεις θα σκάσω. Έξαλλος είμαι...

Μετά από τον παραλογισμό, ας πω και κάτι άλλο.

Χμ, τι να πω;

Α, ναι! Το βρήκα!

Σήμερα εξαντλήθηκαν επισήμως και τα τελευταία χρήματα του λογαριασμού. Τα άρπαξα, διότι δεν είχα λεφτά ούτε για μια φραντζόλα. Ακόοομη περιμένω να με πληρώσουν. Ακόοομη περιμένω να με ειδοποιήσουν για το αν εγκρίθηκε η μεθαυριανή άδειά μου(άσχετο, αλλά σχετικό). Γιατί όλα να λειτουργούν με τον ρυθμό ωρίμανσης της Φέτας; Η βρωμιάρα και σιχαμένη κουτσομπόλα (βλ. Διευθύντρια Π.Ε. Έβρου) το μυαλό το είχε να ρωτήσει την προηγούμενη εβδομάδα γιατί ακριβώς την θέλω την άδεια.
Είχα βάλει ως δικαιολογία "λόγους υγείας" και ότι θα έλειπα μια μέρα.

Πω!!! Πως τις σιχαίνομαι τέτοια μικροαστίλα!!! Η, εντελώς ξεφτυλισμένη, δικαιολογία της: "Εεε! Νααα!  Όχι ότι θέλω να μάθω τι θα κάνετε, αλλά δεν το ξεκαθαρίζετε απολύτως". Ξεκινάω να της πω τι σκατά θα κάνω στο νοσοκομείο και με διακόπτει, λέγοντας ότι δεν εννοούσε αυτό. Αυτό που ήθελε να κάνει η Γκατσόλ(ι)σα είναι να με πείσει να πάρω αναρρωτική. Μα τις λέω μια μέρα θα λείψω, όχι παραπάνω. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, μιλώντας μόνη της(παραμιλώντας σχεδόν), καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να μου δώσει αναρρωτική άδεια διότι είμαι αναπληρωτής και μπλα μπλα μπλα μου λέει: "εντάξει κύριε, σας ευχαριστώ". Πετάγεται η διευθύντρια από μέσα και λέει τι με ρώτησε. Τις απαντάω κάτι και μου λέει:"ήθελε να σου πασάρει αναρρωτική". Άγνωσται αι βουλαί της βλαμμένης. Όπως και να έχει, αύριο πρέπει να πάρω τηλέφωνο για να μάθω τι έγινε.

Επιτέλους! Η διαμονή μου εδώ θα αποκτήσει νόημα. Αύριο θα πάω για κεμπάπια στην Αδριανούπολη. Ξέρεις μωρέ, έτσι για την γεύση. Γιατί είμαι και πολύ high class άτομο! Τι φάση με τα κεμπάπια... Αύριο θα έρθει ο θείος(όχι ο "θείος" από τον στρατό, ο θείος από την Πόλη) και μιας και θα καθίσει στο Δι/χο μια νύχτα, θα πάμε στα πέριξ. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχω πάει ποτέ στην Αδριανούπολη. Ευκαιρία λοιπόν! 

Μμμ!!! Μου ήρθε καταπληκτική ιδέα! Να ψωνίσω κατιτίς από τα ΝΤΟΥΤΙ free shops(έχω να πατήσω κάτι χρόνια, πρέπει να έχουν αλλάξει και όνομα)!

Γιατί μ'έπιασε το χαζοχαρούμενο μου τώρα;;; Για να συνέλθουμε λέω εγώ!!!

Κοίτα! Βρήκα ένα κουπόνι!

Κάτι για ζέσταμα...

Μαμάαα... Q_Q

Και πάμε!

Πάρε αυτό!

Και αυτό!

ΚΑΙ ΑΥΤΑ!

ΚΑΙ ΑΥΤΑ! Πάρτα όλα... 

Όταν σε πιάνει κρίση από την πείνα, αυτά παθαίνεις. Έφυγα για φαΐ. Αφού απλώσω το πλυντήριο πρώτα.

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

Αψού-ντιο

Φόλα!!!

Δεν ξέρω τι λέω. Δεν την παλεύω. Με έχει πιάσει η κοπρολαλία μου πάλι. Πιο πολύ για Τουρέτ μου κάνει.

Όλο σκέφτομαι το πόσες μέρες έμειναν για να κατέβω στην Θεσσαλονίκη.  Ούτε σαν φαντάρος δεν τις μετρούσα τις μέρες τόσο πολύ. Έσβησα και εκείνη την χαζοεφαρμογή την Λελέχα(leleja - το ξέρω ότι διαβάζετε με -τζα στο τέλος, αλλά μ'αρέσει περισσότερο η Ισπανική προφορά του), αλλιώς θα έβαζα πόσες μέρες θα μου έμεναν ακόμη. Με ακρίβεια. Όχι τα μπακαλίστικα που κάνω τώρα: ανοίγω το ημερολόγιο των windows και μετράω τις μέρες με το ποντίκι του λάπτοπ. Τρε μπανάλ! Τς, τς, τς...

Τώρα που έφερα το ποντίκι του λάπτοπ στο μυαλό μου(δεν θέλω σχόλια), θέλω να πω το εξής. Δεν υπάρχει πιο σπαστικό πράγμα από το mouse pad ενός λάπτοπ!!! Θέλεις να παίξεις κάτι και όχι μόνο σου καταρρακώνει το ηθικό, αλλά σε κάνει να ξερνάς με λύσσα τον τραχανά που έφαγες(ενισχυμένο με κρητικό ντάκο). Μπλιαχ! Καλά θα κάνω να το βγάλω από το μυαλό μου γρήγορα, διότι όντως δεν θα είναι καλή η κατάληξη. Εγώ να σκουπίζω γαστρικά υγρά από την φλοκάτη. Δεν υπάρχει περίπτωση... Καλύτερα να την πετάξω. Ποιος ακούει την μάνα μου μετά. Ήταν η προίκα της, μου είπε. Ωραία η προίκα σου "Εύα", αλλά ο "Αδάμ" σου είναι ένα μάτσο χάλια. Μάπα το καρπούζι.


Δεν σας είπα! Σήμερα ήταν η παρθενική μου υπηρεσία! Έζησα μεγαλεία καφρίλας(από μέρους μου). Με την συνάδελφο(μην ρωτάς, την σιχαίνομαι την λέξη αυτή, αλλά...αναγκαίο κακό βλέπεις). Κυρίως η καφρίλα ήταν και από τους δυο μας. Μου εξηγούσε το πως περπατάει σαν τελικό σίγμα(ψύξη) και λέγαμε διάφορες βλακείες για να "μετριάσουμε" την κατάσταση. 

Να ξεκαθαρίσω το εξής: έβλεπα από τους άλλους (χμφφφ) και μου λέγανε ότι το να κάνεις υπηρεσία δεν ήταν και ό,τι το πιο ευχάριστο. Χάρη στο ωραιότατο κρύο που επικρατεί ανά φάσεις. Σήμερα, όμως, ήμουν τυχερός. Στο σημείο που καθόμουν είχε σκάσει ο προβολέας του Ηλία και ήμουν πολύ τζετέ.

Ας συνεχίσω, λοιπόν!

Δεν μπορώ να καταλάβω τα παιδάκια που έρχονται καθε τρις και λίγο και σου λένε: «Κύριε/κυρία, τα παιδιά παίζουν μπάλα στο πίσω μέρος της αυλής!» (που να βάζαμε και ρουφιάνο. Το παιδάκι είναι κλάσης ανώτερο – τα παιδάκια, γενικά), «ο τάδε/δείνα με χτύπησε». Η απάντησή μου πιστεύω ότι είναι η πλέον αποστομοτική: «Ε, και  ;». Με κοιτάνε όπως κοιτάνε τα σκυλιά το αφεντικό τους, όταν κάνει κάποιον ήχο και δεν τον γνωρίζουν.


Αυτό στο φαφούτικό του.


Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Απόψε κάνω ΓΚΡΑΟΥ.

Καλό μήνα και τα σχετικά. Ελπίζω όλα να σας πηγαίνουν καλά, διότι σε μένα μια πάει, μια δεν πάει. Δεν πάει άλλο αυτό το πράγμα. Όλο φτάνουν πράγματα στα αυτιά μου και δεν ξέρω πως να αντιδράσω. Τρομερά ψέμματα(αναφερόμενα σε μένα) τα οποία, άνθρωποι που εμπιστευόμουν (γενικά μιλώντας) τα πίστεψαν και τα πιστεύουν. Χωρίς βέβαια να μπουν στον κόπο να ψάξουν την αλήθεια. Χωρίς να ρωτήσουν και την δική μου άποψη περί του θέματος. Εμ βρίζεται τους δημόσιους υπάλληλους, εμ συμπεριφέρεστε σαν αυτούς! Και πέρα από αυτό, θεωρείται ότι η άποψή σας είναι η σωστότερη των σωστότερων. Κάτι σαν το αλάθητο του Πάπα. Φτάνει, τα έχω πει σε προηγούμενη ανάρτηση. Δεν θα γεμίσω και καινούργιες με αυτό το 1000παιγμένο θέμα. Φύγετε από την ζωή μου, κάντε ό,τι σκατά θέλετε, μόνο για μια φορά στην ζωή σας πείτε μου την γαμημένη την αλήθεια!!! Έχει καταντήσει αηδία αυτό το πράγμα!!!


Άγιος άνθρωπος... :Ρ


Για να μην το ξεχάσω:

σε κάποια φάση, είδα σχόλιο σε κάποια αναδημοσίευση που έχει κάνει φίλη μου το ιστολόγιο αυτό από τον λογαριασμό της στο facebook. Δεν το κάνουν αναδημοσίευση επειδή τους έχω πει ή κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει λόγος. Το ιστολόγιο αυτό το έχω κάνει καθαρά για τους φίλους. Αν θέλει κάποιος να προστεθεί στην παρέα μας(μπλιαχ, πως το είπα έτσι;), καλώς να ορίσει. Ούτε διαφημίσεις έχω για να πω, όσοι πατήσετε πάνω σε αυτές, θα πάρω λεφτά, ούτε νοιάζομαι για τις στατιστικές που δείχνει το blogger. Χέστηκα. Αλλά δεν θέλω να βλέπω αηδίες του τύπου: "μα καλά, υπάρχουν τόσα άλλα blog να διαβάσεις και διαβάζεις αυτό;" Άντε και σφίξου ρε μ*#νί! Τράβα διάβασε τα γα*#τα ιστολόγια που διαβάζεις εσύ και οι χίπηδες φίλοι σου και μην μας πρήζεις τον πέο!


Αυτός και οι φίλοι του στο Σινκάνσεν ΤΩΡΑ!


Πραγματικά, κάποιες φορές πιστεύω ότι χρειάζομαι να πάω σε ψυχοθεραπεία για "Διαχείριση Θυμού". Και τι να μου κάνει; Σκατούλες. Αν είσαι έτσι, το πολύ πολύ να το μετριάσεις. Δεν πιστεύω ότι θα το εξαλείψεις επ' ουδενί. Θυμάμαι την φράση - ΚόκαΚόλα που λένε οι Αμερικάνοι(την ονομάζω έτσι διότι πάει με όλα): Μια φορά κερατάς, για πάντα κερατάς. Δηλαδή:

  • Μια φορά νευρικός, για πάντα νευρικός.
  • Μια φορά σίχαμα, για πάντα σίχαμα.
  • Μια φορά μ*#νί, για πάντα μ*#νί.
  • Μια φορά κα*#λης/α, για πάντα κα*#λης/α...
και ούτω καθεξής.

Μου έχουν λείψει οι φίλοι μου. Αυτοί που  με αγαπάνε και το αποδεικνύουν με το να είναι στο πλευρό μου συνέχεια. Μου έχει λείψει να γελάσω μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα. Μου έχει λείψει πολύ το θάψιμο που ρίχνω μαζί τους(έλα τώρα που δεν το κάνεις). Γελάω σατανικά και το ευχαριστιέμαι. Μου έχει λείψει γενικότερα η Θεσσαλονίκη. Δεν λέω, καλό και το Διδυμότειχο, αλλά δεν είναι για πάντα. Δεν νομίζω ότι θα άντεχε κάποιος αφού έχει ζήσει σε πόλη να μείνει για πάντα εδώ. Μου φαίνεται λιγάκι αδιανόητο, δεν ξέρω. Και να φανταστείτε ότι μένουν κάποιοι μήνες ακόμη...


...


Δεν το είπα;! Μου ανάθεσαν να οργανώσω (σε συνεργασία με τις δασκάλες) την σχολική εορτή των Χριστουγέννων. Καλό ακούγεται, έτσι; Όχι όταν μάθεις ότι τα παιδιά που θα κάνουν την γιορτή είναι της Α και Β δημοτικού. Ειδικά της Α είναι πολλά και ΣΚΑΣΜΕΝΑ. Δεν το βουλώνουν ΠΟΤΕ. Όσο και να φωνάζεις, δεν καταλαβαίνουν τον Χριστό τους. Αν δεν φωνάξεις όμως, δεν πρόκειται να σταματήσουν. Οπότε τι κάνεις; Φωνάζεις τον μπόγια, που τυγχάνει να τον λένε "Ηρώδη".

Θέλω να πιάσω έναν - έναν τους γονείς και να τους πω: "Μαντάμ, γιατί το ταΐζετε ζάχαρη το παιδί σας;;; Δεν βλέπετε ότι δεν μπορεί να βγει από την μπρίζα;;; ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟ ΛΕΝΕ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!!! Απέφευγε την ζάχαρη από την διατροφή του παιδιού σου όσο μπορείς!!! Όχι βάλε όσο ένα εργοστάσιο!!! Σιχτίρ...". Τα κάνουν που τα κάνουν τα παιδιά(είτε από λάθος, είτε συνειδητά, είτε επειδή "θέλουν να ολοκληρωθούν σαν άνθρωποι" - η χειρότερη δικαιολογία EVAH που έχω ακούσει), αδιαφορούν πλήρως αν θα τα μεγαλώσουν σωστά. Λες και υπάρχουν φροντιστήρια που σε βοηθάνε σε αυτό. Που, και να υπήρχε, σιγά μην τα πήγαιναν. Θα έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι(Μπράβο Ρούλα). Ουστ!!!

Πάω να διαβάσω. Πρέπει να ετοιμάσω κάτι καλό για τα σκασμένα. Φτάνει με την ζωγραφική! Καιρός να μάθουν και κάτι...




Κάτι για τα αυτιά σας...