Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Τζα!

Μια αλήθεια:

Έχω καιρό να ποστάρω.

Μια δεύτερη αλήθεια:

Έχω πολλά να κάνω.

Τι έχω να κάνω; Τα κέρατά μου. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά.

Αν θυμάστε είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα ξεκινήσω γυμναστήριο - παρά τον σνομπισμό κάποιον που έλεγαν ότι θα κάνω ένα μήνα και θα το παρατήσω, το έκανα. Έχω κλείσει δυο βδομάδες και νιώθω τόσο καλά για αυτό. Γίνεται πολύ μηχανικά η όλη φάση: πάω, κάνω ζέσταμα, κάνω ό,τι έχω να κάνω και φεύγω. Δεν μ' ενδιαφέρει και πολύ να "ποζάρω" και να κάνω φιλίες. Κάποια πράγματα είναι γεννημένα για να είναι μηχανικά - καλό είναι να παραμείνουν ως έχουν.

Το άλλο; Ξεκίνησα Τούρκικα! Πράγμα για το οποίο είμαι επίσης αρκετά χαρούμενος! Δεν ξέρω από πότε εμφανίστηκε αυτό το "ταλέντο" (εννοώ, το θέμα με τις γλώσσες και την ικανότητα να θυμάμαι γενικά πολλά πράγματα), αλλά φροντίζω να το εκμεταλλευτώ καταλλήλως. Μερικοί με έχουν χαρακτηρίσει ως "τζιβάτο", κατά Mikeius. Στο σημείο που λέει ότι πιάνει μια δραστηριότητα, είτε είναι ξένη γλώσσα, είτε είναι νοηματική και την παρατάει σε ανάλογο χρόνο. Αν βλέπετε ΜΠΡΑΦ θα ξέρετε. Αν όχι, νταξ δεν χάνεται και κάτι. Δηλαδή χάνεται αμέριστη καφρίλα...
Τέλος πάντων! Στο θέμα μας! Αυτό που θέλω να προσθέσω είναι ότι δεν είμαι καθόλου έτσι όπως το περιγράφει ο Μιχάλης. Διατηρώ κάποια σειρά για να καταφέρω κάποια πράγματα. Π.χ. να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος. Αν ήθελα να ξεζουμίσω τους γονείς μου οικονομικά, θα είχα μάθει τουλάχιστον 10 γλώσσες στο νερό.

Κι όμως είμαι ακόμη εδώ(αργούμε για το "λιωμένο παγωτό"). Περιμένω κάποιον/α από εσάς να μου κάνει μια επίσκεψη. Σήμερα είχα μια επίσκεψη από Εκουαδόρ! Μια φίλη μου, έστειλε (τον καιρό που ήταν εκεί, κατόπιν προτροπής δικιάς μου) μια καρτ ποστάλ! Δεν ξέρω γιατί, αλλά χάρηκα πάρα πολύ(σε λίγο το μπλογκ θα μετονομαστεί "έργα και ημέραι φανατικού αναγνώστη Άρλεκιν"). Η εικόνα ήταν άκυρη, αλλά κανένα απολύτως παράπονο! Περιμένω και από ΕΣΕΝΑ! Μην ξεχνιέσαι...

Στο περίπου αυτή είναι η καρτ ποστάλ.

Κατά τ' άλλα, ησυχία, βαρεμάρα, σαπίλα, σκουλαμέτρα. Σταμάτησα να ασχολούμαι με την καταμέτρηση των ημερών για το πότε θα επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη. Πραγματικά, θα μου πηδήξει την ψυχολογία. Καλά, για Αθήνα ή για διακοπές, δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης. Εκεί θα αρχίσω να φλερτάρω τον Πρίγκιπα Βάλιουμ. Αχ, αυτό το μπλε χρώμα του...

Α! Όπως επίσης θα προσπαθήσω να γράφω σε εβδομαδιαία βάση. Το καθημερινό μου φαίνεται και ακούγεται πολύ ψυχοφθόρο.

Οπότε, καλό Σαββατοκύριακο. :)

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

All Claps Rage!!!

Είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που έχω πάρει τόσο ψύχραιμα μια σκατένια κατάσταση. Αλλά πραγματικά δεν πάει άλλο. Όσο δεν έχω σφουγγαρίσει στην ζωή μου, το έκανα σε ένα απόγευμα. Και απ' ό,τι φαίνεται, θα το κάνω συνέχεια μέχρι να σταματήσει η βροχή. 

Ποτέ δεν περίμενα να σταματήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η βροχή. Την λατρεύω την βροχή, ειδικά όταν είναι στα πλαίσια φθινόπωρου - χειμώνα(αν και προτιμώ περισσότερο το φθινόπωρο για βροχή). Εκεί μπορώ να κάθομαι με τις ώρες κάτω από τα σκεπάσματα. Με την διαφορά ότι δεν με χαλάει να είμαι έξω και να περπατάω με τις ώρες(με τον κατάλληλο "εξοπλισμό" πάντα). Όταν σκάνε διάφορα περίεργα λόγω βροχής, ειδικότερα όταν αυτά τα περίεργα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ευχάριστα. 

Δεν θα ξεχάσω την φορά που είχε πλημμυρίσει το δωμάτιό μου στο πατρικό. Δεν είχε κλείσει 5 μήνες που βρισκόταν το πιάνο μέσα. Και νάαα να ρέει το νερό μέσα στο δωμάτιο. Και νάαα να ουρλιάζω από τα νεύρα μου. Να λέω συνέχεια τον λόγο που δεν πρέπει να φτάσει με ΤΙΠΟΤΑ το νερό να ακουμπήσει το πιάνο(ξύλο και νερό, φούσκωμα φαρίνα απ). 3000 τότε! Από την λύσσα μου να σώσω ό,τι πολύτιμο είχα τότε, άρχισα να βγάζω τα ρούχα μου, με σκοπό να εμποδίσω την πορεία του νερού. Τέλος καλό, όλα καλά. Για τότε. Τώρα τι γίνεται...

Το ωραίο εμφανίστηκε πριν ένα τέταρτο. Είχα ένα συγκεκριμένο σημείο απ' όπου έτρεχε το νερό. Τώρα έχω δυο. Είναι η στιγμή που δεν δέχεσαι το "να τα εκατοστήσεις" ως ευχή. Και στο Διδυμότειχο, ακόμη σφουγγαρίζουν...

Το μόνο που μου δίνει κουράγιο είναι αυτό:

- ΠΟΣΕΣ;;;;;;;;
-2 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!

ΠΕ-ΝΤΑ-Η-ΜΕ-ΡΗ! ΠΕ-ΝΤΑ-Η-ΜΕ-ΡΗ!

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Τι Καβύλη, τι Σεβίλλη!

Πέρασαν υπέροχα αυτές οι δυο μέρες. Και έφαγα(σαν το ζώον), και γέλασα(σαν και μένα - δεν υπάρχει μεγαλύτερη μονάδα μέτρησης σε αυτό), και πήγα και ταξίδι! Ω, ναι! Πήγα στην Αδριανούπολη! Κάποια στιγμή θα κάνω φωτορεπορτάζ (πφ, και καλά), απλά τώρα δεν ήμουν αρκετά "προετοιμασμένος" για συλλογή φωτογραφιών. Και, πιστέψτε με, υπάρχουν πολλά καλά πράγματα για να δεις στην Αδριανούπολη. Και άσχημα.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Δεν περίμενα ποτέ (πιο πολύ δεν το είχα αναλογιστεί) ότι βρίσκομαι τόσο κοντά στα σύνορα Ελλάδας - Τουρκίας. Ναι, ΟΚ, το ξέρω ότι πήγα στον ΕΒΡΟ και ότι συνορεύει με την ΤΟΥΡΚΙΑ, αλλά μου φαίνεται πολύ περίεργο που μέσα σε σαράντα λεπτά, βρισκόμουν στην Αδριανούπολη. Σαράντα λεπτά απλά για να κάνεις μια πάρα πολύ ωραία εκδρομή και αξιόλογη. Και σε άλλη χώρα παρακαλώ!Όπως, επίσης, έχω μάθει και το εξής: διάφορα τουριστικά γραφεία στο Διδυμότειχο (μπορεί να είναι και ένα συγκεκριμένο) διοργανώνουν ημερήσιες εκδρομές - τύπου - στην Αδριανούπολη με το υπέρογκο ποσό των 10 (!!!) ευρώ (αλέ - ρετούρ). Αλλά, καλύτερα είναι να πας με δικό σου μέσο, και ειδικά όταν αυτό το "μέσο" (βλ. Θείος) μιλάει άπταιστα Τούρκικα. Άλλη αντιμετώπιση έχεις όταν είσαι Έλληνας και μιλάς Τούρκικα και άλλη όταν μιλάς...Αγγλικά. Άσε που, περισσότερους θα βρεις να μιλάνε λίγες λέξεις Ελληνικές, παρά Αγγλικές. Μιλάμε για τις αγορές. Για νέα παιδιά, ουκ γιγνώσκω.

Έπαθα πλάκα με τον πεζόδρομό τους. Απ' ό,τι μου είπε το τίο με,  ένα από τα λίγα πράγματα που αξίζει να δεις είναι ο πεζόδρομος, η κλειστή αγορά (που είναι δίπλα στον πεζόδρομο)... Σε γενικές γραμμές, αυτά. Άντε να δεις και κανένα Τζαμί (προφανώς απέξω) - τα οποία είναι επιβλητικά. Η πόλη γενικά είναι ψιλοπαραγκούπολη. Την γυρίσαμε ως ένα σημείο. Από τη μια πλευρά, έχεις μια πόλη που είναι προσεγμένη, ωραία φτιαγμένη και εντυπωσιακή. Από την άλλη, έχεις το gypsyville. Και όχι μόνο το ένα μέρος της Αδριανούπολης. Ακόμη και τα ενδιάμεσα χωριά, μέχρι να φτάσεις στην πόλη. Τα δικά μας τα χωριά μπροστά τους, είναι η Νέα Υόρκη. Καστανιές; Δεν σας αρέσει; Για δείτε το χωριό αμέσως μετά τα σύνορα (νομίζω ότι το λένε oiuwegomneokikepopiloakasaoglu). Θα τρίβετε τα μάτια σας...

Έχει πλάκα το γεγονός ότι θέλουν να σε πασάρουν κάθε λογής αηδία. Τι θέλω να πω... Για να σε καλοπιάσουν, λένε ό,τι βλακεία κατεβάσει η γκλάβα τους. Για παράδειγμα: μπήκα στην εσωτερική αγορά της πόλης. Βρήκα κάτι ωραία αρωματικά και ξεκίνησα να τα μυρίζω(υπέροχα μυρίζουν). Το κλασσικό χαρακτηριστικό ενός έμπορα είναι το μπούρου - μπούρου (στην πλατεία Κουμουνδούρου - άκυρο. Like totally). Είπε... Και την δεν είπε. Το κορυφαίο που συγκράτησα και όσο το θυμάμαι γελάω είναι όταν με ρώτησε τι θρήσκευμα έχω(χμ...ναι). Μου δίνει δυο επιλογές: Musulman ή Ortodόξ. Του λέω ορθόξος και η απάντηση που με κούφανε είναι(μισά Ελληνικά, μισά Τούρκικα): 
- Είσαι από τους ωραίους Ορθόδοξους.

- Με κάνετε και κοκκινίζω...
Το θέμα είναι άλλο: άνετα τον είχα τον συγκεκριμένο στο παζάρι(τον Θείο πάλι δεν τον έχει κανένας). Αλλά κώλωσα ο βλάκας και δεν έκανα παζάρι καλό. Μου λέει: το ένα κάνει 1,5 ευρώ, τα δυο θα τα πάρεις 2,5. Λέω καλή ευκαιρία. Με είδε που τα σκεφτόμουν και άρχισε να βγάζει σακούλα. Συμφωνώ να τα πάρω και μου λέει: αν πάρεις άλλα δυο, θα πληρώσεις 5 ευρώ. Το σκέφτομαι και λέω (από μέσα μου βρε κουτά) και που είναι η so called καλή τιμή; Με λίγα λόγια, τον έδωσα τόνγκα και ησύχασε. Κάτι μουρμούρησε, αλλά τον αγνόησα.

You bettah do!
Πάντως, εξακολουθώ να θέλω να πάω μόνος με άτομα της ηλικίας μου. Δεν λέω, σταματημό δεν είχε το γέλιο με τον Θείο, αλλά διαφορετικά είναι να πάω με κάποιον από εσάς. Θα είχε περισσότερο γέλιο αν πηγαίναμε όλοι χωρίς να ξέρουμε γρι Τούρκικα (να δω τι συνεννόηση θα βγάζαμε).

Επίσης! Την άλλη φορά που θα πάμε (σιγά μην πήγαινα μόνο μια φορά...πφφφ), θα παιχτεί φάση Χαμάμ. Αυτό και αν θα είναι τέλειο...

Ποινάυ. Θαίλωη φάαιη.